Cienie nad Iocanthos

2012-01-04T02:49:58Z

Gangrel: /* Castus */

[[Kategoria:Przygoda]]
{{Wydarzenie Infobox
|name=Cienie nad Iocanthos
|date=20 czerwca - 2 września 42019
|imperialdate=4 468-671 019.M42
|planet=Iocanthos
|place=Góry Zgrzebne/Złe ziemie
|scenario=Cienie nad Iocanthos
}}

== Podsumowanie ==
=== Początek ===
Na prośbę i zawiadomienie Opata Skae Święty Ordo Hereticus wysłał swego sługę, Aristarchusa Proroka by zbadał dziwaczne zdarzenia otaczające budowę Katedry Ku Chwale Jego Boskości Imperatora Ludzkości. Do pomocy przydzielono mu grupę Akolitów średniego szczebla, których w swej mądrości użyczył [[Zarkov Venris|Inquisitor Zarkov Venris]].

=== Przebieg ===
<czekam na raport, tak?>

=== Zakończenie i skutki ===
Uwolniła się [[istota|Pradawny z Cienia]] o bliżej nieznanej mocy, ewidentnie służąca jednej z wielkich potęg Chaosu - Temu, Który Zmienia Drogi. Akolici stracili kilka tygodni z życia w nieznanych okolicznościach.
Mimo że dla Inkwizytorium to niewielki sukces, jednak dla planety znaczący - został wygnany (po raz kolejny) prześladujący Iocanthos Ojciec Kruków, Imperium zaangażowało się w stopniu który naruszył Status Quo na złych ziemiach - [[Vai Seth]] otrzymał święcenia Biskupa Eklezji za wyjątkową wiarę.
Jest nadzieja... nadzieja że marzenia [[Eshy Raine|Esha Raine]] ziszczą się i ziemie Ashleen w końcu przestaną spływać krwią. [[Warlord Kos'ke|Kos'ke]] musiał wraz z kilkudziesięcioma wojownikami biorącymi udział w wyprawie udać się na Scintillę.

Należy też wspomnieć o ocalonej ze szponów demona - [[Ezra Raine]], wnuczka [[Eshy|Esha Raine]] na polecenie Inkwizytora Venrisa została oszczędzona i przewieziona na Świętą Terrę, mimo wcześniejszego opętania.

== Raporty ==
===Castus===
Na Iocanthos polecieliśmy już z kapitanem Gavhinem, którego jednostka szczęśliwie przetrwała trzepanie przez Inkwizycję. Z przebywających na statku a wartych wspomnienia osób wymienić należy Nawigatora Iona Bellisariusa, Kapłana Maszyny Ibhrana Doka, medyczkę Scarlet Deatrix oraz Lydię – córkę kapitana. 
 
W ogóle Omen okazał się wcale przytulnym miejscem, zwłaszcza że dostaliśmy osobne kajuty oraz nieograniczony dostęp do pokładowej biblioteki, siłowni czy basenu. No i przywilej jedzenia w mesie oficerskiej, co z całą pewnością wiązało się z bogatszym menu. Biorąc pod uwagę, że większość moich ówczesnych doświadczeń wiązała się z Czarnym Okrętem i warunkami tam panującymi, uważam że w temacie jakości podróży międzygwiezdnych poczyniłem spore postępy. 
 
Lot minął szybko i bez niespodzianek. 
 
Na miejscu skontaktował się z nami Adept Aristarchus, odpowiedzialny za śledztwo dotyczące fenomenów okultystycznych towarzyszących wznoszeniu pierwszej planetarnej Katedry. Okazało się, że budowa padła ofiarą czegoś na kształt klątwy: w dziwnych wypadkach ginęli ludzie, nocą ściany spływały krwią, lokalne bydło znajdowano z wydziobanymi oczami, zdarzały się napady morderczego szału, poza tym kilka osób zaginęło w niewyjaśnionych okolicznościach. Polecenie opata Orlanda Skae było proste – ustalić odpowiedzialnych i pozbyć się zagrożenia, ze śledztwem zdążyć do czasu poświęcenia budowli… czyli do południa następnego dnia. 
 
Pierwsze podejrzenia padły na przebywających akurat w okolicy nomadów Ashleen z plemienia Pana Wojny Kos’ke. Opat przekonany był, że za wszystkie nieszczęścia odpowiada doradczyni (wiedźma, według słów duchownego) przywódcy – Esha Raine. Jednak rozmowa z dzikusami nie przyniosła żadnych odpowiedzi. Okazało się za to, że Katedra budowana jest w miejscu uznawanym przez miejscowych za przeklęte. Faktycznie, od momentu przybycia miałem wrażenie, że coś niedobrego nam się przygląda.
Przepytaliśmy również rodziny zaginionych, przeszukaliśmy ich domy – i nic. Jedyne co udało się ustalić, to że przed zniknięciem wykazywali nagłe skłonności ku agresji. 
Ataki ślepych kruków pod wieczór jeszcze się nasiliły. 
 
Bez żadnych konkretnych śladów a za to z mętlikiem w głowach udaliśmy się na spoczynek, licząc że następny dzień przyniesie jakiekolwiek odpowiedzi. 
 
Rzecz jasna myliliśmy się… Do wyświęcenia Katedry nie zdołaliśmy zdobyć choćby poszlaki wskazującej kto odpowiada za wszystkie wydarzenia. Jeśli byłby to demon, a nie można było tego wykluczyć, to ktoś musiał go przecież przyzywać, prawda? Oczywiście, do głowy nikomu nie wpadło, że najciemniej bywa pod latarnią. Mam nadzieję, że już się domyśliłeś kto był winny.
Tak czy siak, w południe rozpoczęła się ceremonia. Piękna i podniosła, przypominała wszystkim zebranym o potędze Imperatora. I wtedy wpadli kultyści. 
Mówię – kultyści, chociaż nie jestem pewien czy w tych targanych mutacjami ciałach było jeszcze na tyle świadomości aby cokolwiek lub kogokolwiek czcić. Później okazało się, że napastnicy nosili znaki jednego z równinnych plemion. 
Gdyby nie wojownicy Kos’ke, obawiam się że było by z nami kiepsko. Chociaż w moim wypadku to raczej refleks i umiejętności strzeleckie Kalty oraz brawurowe szarże Flavii zdecydowały o przeżyciu w jednym kawałku. 
Atak został ostatecznie odparty, chociaż nie bez strat. Szczęśliwie większość ran nie okazała się śmiertelna. Podejrzewam, teraz – mając o wiele większe doświadczenie, że taki zresztą był cel – przerwanie ceremonii i osłabienie morale. Niestety zaogniło to dodatkowo konflikt między opatem a barbarzyńcami, którzy w końcu postanowili wynieść się w pobliskie góry. Być może… Być może gdybyśmy działali radykalniej i myśleli w szerszych kategoriach, nie doszło by do tego, demon znalazłby nosiciela bliżej i bylibyśmy w stanie na czas go odesłać. Może udało by się zapobiec rzezi, która miała wstrząsnąć całą planetą zaledwie dwa miesiące później. Nie przebudził by się Pradawny z Cieni i wszystko poszło by kompletnie inaczej. 
Ale nie zadziałaliśmy, nie domyśliliśmy się… JA się nie domyśliłem. Ashleen odeszli, a my zostaliśmy z narastającym problemem i bez pomysłów. Na szczęście po ataku ludziom jakby rozwiązały się języki – być może to widmo nagłej śmierci tak na nich wpłynęło. Do wieczora usłyszeliśmy jeszcze więcej historii o Katedrze i, znowu, o przeklętej ziemi. Niestety jedyną osobą, która mogła udzielić nam dokładnych informacji okazała się Esha Raine. 
Na poszukiwanie autochtonów wyruszyliśmy następnego dnia o świcie. Tyle dobrze, że Adept Aristarchus załatwił nam środek transportu – zdezelowaną Chimerę, bez broni i większości pancerza, za to z prawie pełnym bakiem.
Ta nagła chęć pomocy z jego strony powinna była nas zastanowić… 
 
Do obozowiska barbarzyńców dotarliśmy dopiero po południu. Tam, w końcu, udało się przekonać wiedźmę, tak zwaną „Śpiewającą Umarłym”, że nasze intencje są słuszne. W zamian usłyszeliśmy o wielkiej walce między Świętym Drususem a demonem, niegdysiejszym władcą całej planety. Demon, zwany w legendach Ojcem Kruków lub Tańczącym Na Progu, przez trzy dni zmagał się ze Świętym, aby ostatecznie paść – dokładnie w miejscu, w którym stanęła Katedra. 
Nie wiem kto był tak arogancki, tak beznadziejnie głupi, aby coś podobnego wymyślić. Jasne, teraz wiem o Istotach z Immaterium o wiele więcej niż wtedy, ale do cholery ktoś musiał przecież obejrzeć plany. Czy nikomu się przyszło do głowy, że po tysiącach lat esencja demona potrzebuje czegoś więcej niż zniszczenia zewnętrznej powłoki, aby opuścić dane miejsce? Co gorsza, Adept Aristarchus okazał się być dalekim potomkiem Świętego, opętanym manią przywołania potęgi przodka. 
 
Podsumujmy – mieliśmy demona, który szukał powrotu do naszego świata. Mieliśmy tłum przerażonych, pełnych złych emocji ludzi zebranych w miejscu, które zostało z nim nierozerwalnie związane. Mieliśmy rozlaną w bestialskim ataku krew niewinnych, która tę ziemię nasyciła. Jedyne czego nie mieliśmy to czas. Należało jak najszybciej wrócić i ewakuować wiernych. Być może udało by się przekonać opata, że to co próbuje się przedrzeć jest robotą dla Szarych Rycerzy, nie dla nas. Niestety – powrót był niemożliwy. W nocy, na wąskich skalistych ścieżkach, nigdy nie udało by się nam dojechać do Katedry. Trzeba było czekać na brzask. 
 
Z pierwszymi promieniami świtu ruszyliśmy do miasteczka. Flavia, na szczęście, podczas poprzedniego naszego pobytu na planecie nauczyła się całkiem nieźle prowadzić wozy tego typu, więc pomimo fatalnego stanu drogi jechaliśmy dość szybko. Niestety nie wystarczająco szybko. 
Już przejeżdżając przez bramę wiedzieliśmy że coś jest nie tak – ulice były puste, nawet warty wystawione po ataku sprzed dwóch dni zniknęły. Pełni złych obaw ruszyliśmy w stronę Katedry. 
Tam… odbywał się rytuał. Adept Aristarchus, wobec wszystkich mieszkańców – nienaturalnie milczących i nieruchomych – wzywał Istotę, która zwiodła go podając się za duszę Świętego Drususa. 
 
Imperator mi świadkiem, próbowaliśmy go powstrzymać. Najpierw tłumacząc pomyłkę, potem zwyczajnie starając się go zabić. Jednak moc, którą dawał mu demon przerastała to, czym wtedy dysponowaliśmy. Teraz pewnie wszystko potoczyło by się inaczej – od tamtego czasu zdobyliśmy więcej doświadczenia i nauczyliśmy się kilku przydatnych sztuczek. Wtedy jednak zawiedliśmy. Demon, pochłaniając dusze wszystkich zebranych, powrócił, pozwalając w przypływie okrucieństwa w ostatniej chwili zrozumieć Adeptowi jego błąd. Jedynie cudowi przypisuję nasze ocalenie. 
 
Istota, nasyciwszy się chwilowo, odeszła w końcu. W towarzystwie setek ślepych kruków skierowała się na wschód – dokładnie w kierunku obozowiska Ashleen. My jednak, wiedząc że i tak nie zdążymy powiadomić ich o niebezpieczeństwie, postanowiliśmy pozostać. Trzeba było pogrzebać ofiary rytuału, poszukać jakichkolwiek dowodów winy Adepta, oraz zebrać potrzebny do walki z Istotą ekwipunek. 
 
Okazało się później, że głównym naszym zmartwieniem powinno być przetrwanie nocy… 
 
W zasadzie na początku nic nie zapowiadało problemów. Ot, pokręciliśmy się po osadzie i pozbieraliśmy najpotrzebniejsze rzeczy. Na szczęście pozostało nam tyle rozumu, że wywlekliśmy z Katedry ciała i ułożywszy z nich stos – spaliliśmy. Następnie zabarykadowaliśmy główne wrota i, po ustaleniu kolejności wart, poszliśmy spać. 
Najpierw nadleciały ślepe kruki. Wrzeszczącą chmarą obsiadły całe osiedle aby po jakimś czasie rozpocząć „szturm” na Katedrę. Cóż, poza hałasem nie było to jakoś specjalnie niebezpieczne – grube witraże skutecznie opierały się uderzającym w nie ciałkom. Najważniejsze było aby nie wychodzić na zewnątrz. 
Potem, już po północy, przyszło coś jeszcze. Kilkanaście kotopodobnych bestii dobrało się do nadpalonych zwłok. W ten sposób, wsłuchanym w odgłosy makabrycznej „uczty”, minął nam czas do świtu. Wtedy też pojawił się zasadniczy problem – trzeba było jakoś dostać się do Chimery i jak najszybciej odjechać, ale drogę zagradzały nam dzikie zwierzęta. 
Pierwszy, najprostszy zdawało się, plan – wystrzelanie paskud z dachu – spalił na panewce, o czym boleśnie przekonała się Kalta. Co prawda kruki nie mogły wedrzeć się do środka, ale już wyjście na kopułę wiązało się z wystawieniem na setki ataków. Pozostawało nam jedynie klasyczne rozwiązanie siłowe. Z ław ustawiliśmy rodzaj korytarza, dzięki czemu chcieliśmy ograniczyć liczbę atakujących naraz paskud. Cóż, później okazało się to pomysłem nie do końca trafionym – cholery były skoczne jak demony. 
Udało się jednak, chociaż nie bez strat – bestiom przewodziło zmutowane… coś. W walce z wynaturzeniem dość mocno oberwała Flavia, i choć udało się zatamować krwawienie i mniej więcej obwiązać rany, to jednak wymagała opieki specjalisty. 
 
Oganiając się od kruków, wpadliśmy do Chimery i ruszyliśmy do Ashleen. I oczywiście okazało się, że przybyliśmy o wiele za późno. 
 
Może i ludzie Kos’ke są zaprawionymi w bojach wojownikami, ale aby walczyć z demonem trzeba czegoś więcej niż odwaga i stal. Jedyną osobą, która potrafiła choć na chwilę powstrzymać furię Istoty z Immaterium była Esha Raine, zapłaciła za to jednak potworną cenę – kiedy dotarliśmy do zniszczonego obozowiska była już konająca. Najgorsze jednak, że demon odnalazł upragnione ciało, pozwalające na dowolnie długi pobyt w naszym świecie. Naczyniem swej jaźni uczynił wnuczkę Eshy – kilkunastoletnią Ezrę. Co więcej, część wojowników dołączyła do formującej się hordy kultystów. 
Pogrzebawszy poległych, Kos’ke postanowił zejść na równiny i połączyć swe siły z innym Panem Wojny, Vei Sethem – osławionym dowódcą, który aspirował do miana nieformalnego władcy planety. 
Jako że Chimera nie nadawała się już do niczego, zmuszeni zostaliśmy dosiąść dziwnych stworzeń, których autochtoni używają jako wierzchowców. 
Przedziwne te istoty, wyglądające jak połączenie jaszczurki z psem, okazały się szybkim, acz bardzo niewygodnym i zdecydowanie narowistym środkiem transportu. O ile Kalta błyskawicznie zaprzyjaźniła się ze swoim zwierzakiem, to ja i Flavia niejednym stłuczeniem przypłaciliśmy tę podróż. Przynajmniej karków sobie nie poskręcaliśmy… 
 
Dotarliśmy na pobojowisko. 
 
Vei Seth podjął nas, wypytał o wszystko, po czym łaskawie zgodził się przyjąć hołd Kos’ke. Jednak największym zaskoczeniem było spotkanie starego znajomka – Brutisa, właściciela karczmy z Port Suffering. Okazało się, że w przeszłości był on kimś znacznym w armii, generałem czy coś takiego, i teraz postanowił „powrócić” z dobrowolnego wygnania, raz jeszcze wykorzystując swe talenty w walce z Chaosem. Cóż, biorąc pod uwagę, że chodziło o jego własną planetę, raczej nie miał zbyt wielkiego wyjścia. 
Nie pozostawało nic innego jak ruszyć w pościg za wrażymi siłami. Przez kolejne dwa tygodnie długi na kilkanaście kilometrów, ciągle powiększający się o kolejnych pomniejszych Lordów Wojny sznur nomadów, szedł za siłami Ojca Kruków w oczekiwaniu na dogodny moment na wydanie bitwy. Jakoś pod koniec czwartego dnia trafiliśmy na pozostałości pierwszej Bramy – konstrukcji zbudowanej ze scalonych mroczną mocą ciał i stali, ewidentnie wykorzystanej do ściągnięcia posiłków z domeny Chaosu. Powietrze, mimo że od rytuału upłynęły dobre dwie doby, aż wibrowało złem i skażeniem. Co gorsza, ślady wskazywały iż do demona przyłączyło się kilku Upadłych Synów. 
 
Pod koniec drugiego tygodnia zwiadowcy donieśli, że od trzonu wojsk oddzieliła się stosunkowo niewielka grupa, kierując w stronę uważanych za przeklęte Gór Zgrzebnych. Cholera, może mi się tylko zdaje ale wychodzi że pół tej planety jest w jakiś sposób opętane. Gdyby nie fakt, że stanowi największe w tej części Sektora źródło pewnej rośliny, należałoby ją profilaktycznie wypalić…
Po krótkiej naradzie ustaliliśmy, że weźmiemy czterdziestoosobowy oddział i ruszymy w góry, reszta zaś armii Vei Setha wciąż będzie starała się zniszczyć główne zagrożenie. 
 
Trzy tygodnie spędziliśmy tłukąc się przez pustkowie za, jak się okazało, Marines Chaosu oraz opętaną Ezrą. Szczęśliwie bardzo im się gdzieś śpieszyło, a i my staraliśmy się uważać – chyba nawet nie zauważyli że są śledzeni, a jeśli nawet to najwyraźniej nie uznali nas za zagrożenie. 
 
Końcówka trasy, już w górach, była szczególnie uciążliwa. Zwierzęta boczyły się, ludzie zaczęli cierpieć na koszmary, morale leciało na łeb. Najgorzej było ostatniej nocy. Z powodu zapadającego zmroku zatrzymaliśmy się w niewielkiej dolince, nieopodal jakiegoś na wpół zawalonego tunelu, do którego według śladów weszły marionetki Mrocznych Potęg. 
Dno doliny usiane było starymi, co najmniej kilkusetletnimi ruinami. Oraz kośćmi. Jednak nie mieliśmy wyboru – nie byliśmy gotowi na sprawdzenie co czai się w tunelu a za późno było aby się wycofać. 
 
Upiory nadeszły o północy. Najpierw podniosła się zimna, lepka mgła. Następnie, przy akompaniamencie dzikiego wycia, wypadły na nas niematerialne bestie. Równocześnie, jak gdyby wybiegając ze zrujnowanych domostw, pojawiły się cienie obrońców. Tak oto dostaliśmy się w sam środek echa dawno przebrzmiałej bitwy… 
Do świtu dotrwała może połowa z nas. 
Żadnych ran, w ogóle żadnych śladów obrażeń. Jedynie przerażenie zastygłe w martwych oczach. Najgorsze, że nic nie mogliśmy dla poległych zrobić – obawiam się, że tak jak poprzedni, i oni zostali na zawsze uwięzieni w zapętlonej scenie rzezi. Niechaj Imperator zmiłuje się nad ich udręczonymi duszami. 
 
Tunel okazał się być wykuty ręką ludzką, co do tego nie było żadnych wątpliwości. Na jego końcu zaś, natrafiliśmy na olbrzymie, wyłamane potężną siłą wrota. Przed nami rozpościerał się przedziwny widok – olbrzymia grota o sklepieniu niknącym w mroku, z pojedynczą przypominająca nieco Ul budowlą pośrodku i licznymi kładkami prowadzącymi w wykute w skale przejścia. Cóż, wyboru wielkiego nie mieliśmy. 
Kompleks, co dość szybko się okazało, był starożytną kolonią górniczą zarządzaną przez wyjątkowo nieprzyjemnego Ducha Maszyny. Wyjątkowo heretyckiego przy okazji, bo obdarzonego świadomością – klasyczny przykład pozostałości po Mrocznych Wiekach Technologii. Ech, gdyby tak mieć więcej czasu na badania… 
Jakakolwiek zwłoka była jednak luksusem, na który nie mogliśmy sobie pozwolić. Tyle dobrze, że Sztuczna Inteligencja uznała nas za denerwującą acz niegroźną anomalię i postanowiła skierować nas za pozostałymi intruzami, licząc iż w najlepszym razie pozabijamy się nawzajem. 
Na odchodnym ostrzegła nas jednak, pewnie w przypływie nienaturalnego współczucia, przed złem, do którego milenia temu dokopali się dawni mieszkańcy Ula. 
 
Korytarze, w które weszliśmy, bardzo szybko przestały przypominać to co widzieliśmy wcześniej. Z nikąd pojawił się bladozielony poblask nadający otoczeniu niezdrowy wygląd. Mijaliśmy kolejne wyłamane bramy oraz puste postumenty, na których kiedyś prawdopodobnie stały rzeźby – głowę dam, że były to bluźniercze wyobrażenia Mrocznych Potęg. 
Wtedy natknęliśmy się na pierwsze truchło. Jeden z Upadłych Synów leżał w kałuży parującej posoki z rozdartym pancerzem – najwyraźniej demon miał nad nami góra pół godziny przewagi. 
Od tego momentu kolejne trupy zaczęły pojawiać się coraz częściej. Między nimi trafiały się i inne – wyglądające jak wyciosane z dziwnej substancji, z długimi ostrzami zamiast kończyn. Ułożenie ciał pozwalało się domyślać, iż są to strażnicy. 
W końcu trafiliśmy na jednego, jeszcze żywego. Szczęśliwie był już mocno uszkodzony, inaczej pozabijał by nas wszystkich – a tak ledwie dwu wojowników skończyło rozszarpanych na strzępy. 
Może dwadzieścia minut później trafiliśmy do… hmmm… świątynia będzie tu chyba najlepszym określeniem. Tam, w towarzystwie dwóch pozostałych przy życiu Marines Chaosu, demon kończył odprawiać jakiś przedziwny rytuał. 
Zanim zdążyliśmy zareagować, bluźniercza inkantacja zakończyła się. I już, już, kiedy zaczęła w nas kiełkować nadzieja, że coś się nie udało – rozpętało się piekło. Potężny słup światła wystrzelił z centrum pomieszczenia, trafiając Marines i zdzierając z nich najpierw pancerz a następnie ciało, pozostawiając nagie szkielety. W centrum tego wszystkiego, wirując i śmiejąc się potępieńczo znajdował się ON. Wolny. Po milionach lat, nareszcie wyzwolony ze swego więzienia. 
 
I wtedy przemówił. 
 
Pradawny z Cieni, Herold Tego, Który Zmienia Drogi – tak się przedstawił. Zapamiętaj go dobrze, gdyż jego i nasze przeznaczenie jest w jakiś sposób związane. Drwił, szydził, przechwalał się. Słysząc iż jesteśmy śmiertelnymi wrogami, postanowił zabawić się zarówno nami jak i swym wybawicielem. Wtedy straciliśmy przytomność. 
 
Przebudzenie do najprzyjemniejszych nie należało. Znajdowaliśmy się na szerokiej półce skalnej, zaraz przy wejściu od strony doliny. Oprócz nas był tam jeszcze Ojciec Kruków. Nie namyślając się wiele, rzuciliśmy się do ataku – i to, jak nam się wtedy zdało, był początek zguby. Czy należało zatem uciekać? Nie, i tak by nas wybił, jedno po drugim. A jeśli nie on, to demony, które przywołał. 
Życie uratował nam Inkwizytor Venris. Nasz Inkwizytor, który niczym posłaniec samego Imperatora zleciał z nieba i, flankowany przez zakutego w ciężki pancerz rycerza, zaatakował wielkiego demona. Pod ciosami błogosławionego miecza Istota najpierw padła na kolana, a następnie bluźniąc wszelkiemu stworzeniu zapadła w sobie. Na ziemi pozostało jedynie wstrząsane spazmami ciało młodziutkiej Ezry. 
Wtedy Flavia, dotychczas rozsądna i chłodno myśląca, zrobiła coś niewiarygodnie głupiego. Ledwie rycerz zamachnął się, aby zakończyć życie opętanej, nasza Siostra rzuciła się zasłaniając małą własnym ciałem. Jęła też tłumaczyć, że podczas walki coś, najprawdopodobniej młoda wiedźma, powstrzymało w ostatniej chwili łapę demona, czym bez wątpienia uratowała jej życie. Cóż, wyglądało na to, że rycerz zada cios i tak, zabijając nie jedną a dwie osoby, jednak w to wszystko wmieszał się Venris. Powołując się na jakieś stare układy, wymusił odstąpienie od egzekucji i zgodę na przekazanie Ezry na Czarny Okręt. 
 
Flavia i Kalta, w całej swej naiwności, uznały to za dobre wyjście… Cóż, trzeba przyznać, że wynikało to z ich niewiedzy – dopiero sporo później wyjaśniłem im jakie kaźnie czekały małą podczas procesu sankcjonowania i że cios rycerza byłby w rzeczywistości aktem łaski. 
 
Tak czy inaczej, nie był to bynajmniej koniec naszych kłopotów. Okazało się, że do kompleksu górniczego weszliśmy… dwa tygodnie wcześniej! Pod ścisłą strażą zostaliśmy zabrani na pokład krążownika Płomień Imperatora, gdzie musieliśmy złożyć szczegółowe zeznania. Obawiam się, że znów jedynie interwencja Venrisa uchroniła nas przed śmiercią na stosie. 
Dowiedzieliśmy się przy okazji, że do decydującej bitwy doszło prawie tydzień wcześniej. Wzięły w niej udział, oprócz tutejszych dzikich, również Siostry z Zakonu Czarnego Kielicha oraz kilku Astartes z Zakonu Strażników Burzy. Zagrożenie ogólnoplanetarnej Rebelii zostało wyeliminowane. 

I to w zasadzie tyle na Iocanthos. Za pomocą ładunków meltowych pogrzebano starą kopalnię pod milionami ton skały. W miejscu gdzie rozegrało się ostateczne starcie z heretykami, poświęcono nowe miejsce na Katedrę i postanowiono wybudować wokół niej wielkie miasto nazwane Upadkiem Kruka. Vei Sethowi zaś udało się spełnić największe marzenie – został wyświęcony na pierwszego arcybiskupa planety i powierzono mu misję nawrócenia wszystkich barbarzyńskich plemion. Dzień później wyruszyliśmy w drogę powrotną na Scintillę. 
 
Tam właśnie Kalta dowiedziała się, że jej matka – o której zawsze myślała że opuściła rodzinę – żyje i kilka lat temu zaginęła w Rozszerzeniu Koronusa. Oraz, że jest Wielkim Magosem Kapłanów Maszyn. 
Ale to już przypomnę ci następnym razem…

== Ważniejsze postaci ==
== Dodatki i uzupełnienia ==
=== Zza Kamery ===
==== Scena 1 ====
Gdzieś pomiędzy 10 sierpnia a 2 września

Otchłań tchnąca tysiącem kolorów, wirująca masa absolutnej abstrakcji, niepojmowalna pustka i pełnia jednocześnie... Pośród niej skrawek zielono-szarej skały, wyrwa rzeczywistości w nierzeczywistości - skrawek ''materium'' w ''immaterium''. Uśpione postacie unoszą się ponad nią, wyrwane z czasu, z fizyki i metafizyki, całkowicie pozbawione jakichkolwiek procesów. Postacie dziewczynki, dwójki kobiet i mężczyzny - akolitów Inkwizycji i dziecka. 
Gdzieś obok skrawka skały, zakuty w kulistą barierę wyje demon Tsyiak... lecz on też zapomni.

Zmarszczka, zaburzenie, niewielki impuls, wydający się na tle nieskończoności ledwie mgnieniem - na podeście staje ptakokształtna istota, faeria kolorów w upierzeniu i wrażenie absolutnej wiedzy i potęgi roztaczają się w około, natychmiast jednak malejąc gdy drobne cienie z każdego miejsca tego skrawka ''materium'' układają się w drugą całość.

- Doskonale, przekujemy ich dusze, by mogły nam... - rozpoczął ptakokształtny (myślą czy słowem, tutaj to bez znaczenia), uciszony jednak natychmiast gestem utkanej z cienia dłoni. 
- Obserwuj. Poznawaj. Studiuj. Spójrz na te nici, wątki, spójrz tam, gdzie spogląda tylko Wyrocznia. - wysyczały po chwili cienie. 
- Należą do nas, skoro mamy... Uwolniły Ciebie moje plany, Pradawny! Zarzucasz im słabość? - tym razem gest i ruch głowy nie powstrzymały ptatkokształtnego. 
- T’chaak, przepełniony złudną dumą. Jak każdy z Was. Aberracje, cienie blasku. - syczały powoli kształty gada, jak gdyby ważąc każde słowo. - Patrz i ucz się, demonie... patrz i ucz.

==== Scena 2 ====
<uwaga, '''smutne'''. Jeśli chcecie czytać - czujcie się ostrzeżeni!>

Czarny Statek, przyszłość? teraźniejszość?

Wyglądające chyba kiedyś na czternastolnetnie dziewczątko siedzi w niemal całkowicie pustej celi - prycz, wiadro na nieczystości, wiadro z wodą. Ogolona na łyso, pokryta złożonymi rysunkami dziewczynka wbija nieco przytępione spojrzenie w ścianę, także pokrytą niezliczonymi heksagramami i znakami ochronnymi.

Majtając nogami z brzegu pryczy myśli głęboko... starając się przypomnieć sobie to, co jej pozostało. Twarz babki? Twarz Kos'Ke? Twarze, słowa, wszystko jest jakby wyblakłe, odległe. Jak Iocanthos, zaginiona kraina dzieciństwa. Unosi powoli dłoń i przygląda się z namysłem wystającym kościom, licznym śladom po igłach i otarciom. Kim... jestem?

Rozlega się intensywne brzęczenie, już po chwili drzwi odsuwają się by ukazać zakapturzoną postać w szarych szatach. Dziecko niczym robot wstaje na baczność, wlepiając niewidzące spojrzenie przed siebie. - Już czas. - pada beznamiętne polecenie. Dziewczyna zaczyna wrzeszczeć. Krótkie uderzenie sprawia, że składa się jak lalka, pada na ziemię i już całkowicie bezradnie leży. Nawet nie krzyczy... tylko łzy ciekną z jej oczu.

Cienie nad Iocanthos

2011-12-31T15:13:35Z

Gangrel: /* Raporty */

Cisza w pustce

2011-12-22T19:26:50Z

Gangrel: /* Castus */

[[Kategoria:Przygoda]]
{{Wydarzenie infobox
|name=Cisza w pustce
|planet=TAJNE
|imperialdate=3224019.M42 3397019.M42
|date=23 marca 42019 - 25 maja 42019
|place=[[Tetragon|Stacja Tetragon]]
|scenario=Cisza w pustce
}}

== Podsumowanie ==

=== Początek ===
Adepci zostali wysłani przez [[Sanders|Interrogator-Biologicae Sandersa]] by dokonać rutynowej kontroli i odprawić święte rytuały konserwacji na tajnej [[Tetragon|stacji Tetragon]]. Misja miała być rutynowa, kwatery luksusowe - nagroda za ciężką pracę.

=== Przebieg ===
Na miejscu okazało się iż nie są na stacji sami - oprócz nich znajdowała się tam jeszcze [[Elyssa D'Vor|Excomunicate Traitoris D'Vor]] (wtedy jeszcze podająca się za inkwizytora), polujący zabójca pozbawiony imienia oraz bardzo znudzony demon Khorne'a, którego przyzwała Pani "Inkwizytor".

=== Zakończenie i skutki ===
Na zlecenie [[Anton Zerbe|Lorda Inkwizytora Zerbe]], po pokonaniu demona i zabiciu zdradzieckiej Inkwizytor, stacja została poddana dokładnemu oczyszczeniu oraz inspekcji, zmieniono procedury bezpieczeństwa, zainstalowano wiele dodatkowych heksagonalnych symboli strażniczych, a w końcu przemieszczono także i samą stację w inne, znane mniejszej ilości osób miejsce.

== Raporty ==

=== Kalta Ishta ===
Czasem czuje, że dopada mnie paranoja. Moja nienawiść sprowadza mnie na drogę obłędu, a stamtąd już niedaleko do chaosu. Ale Imperator odnalazł mnie w tych złych czasach i przygarnął. Dał mi Flavie i Castusa, bym mogła zachować zmysły i nie oszaleć w tym świecie. Bym nie musiała błąkać się sama i kroczyć tą trudną ścieżką wyrzeczenia.

Nasze kolejne wakacje, okazały się nimi nie być. Jak zwykle bywa, zadanie miało być lekkie, łatwe i przyjemne – mianowicie mieliśmy doglądać prac konserwacyjnych na jednej z baz Inkwizycji, która ma być gotowa. Zawsze i wszędzie.

Baza okazała się ogromna i imponująca – rozmach godny Inkwizycji i. Niemniej była stalowa i to był jej największy problem, zaraz obok bycia wypełnioną maszynami. Mówiłam, że nienawidzę maszyn? Więc kiedy tak chodziliśmy i zwiedzaliśmy, dopadła mnie moja paranoja – nic dziwnego, nigdy nie czułam się dobrze w towarzystwie servitorów. Już pierwszego dnia myślałam, że ktoś nas śledzi. Ale Flavia i Castus mnie uspokajali – w końcu miałam paranoję. Niestety szybko się przekonaliśmy, że niekoniecznie. Chociaż…

Sielankę przerwało pojawienie się pani inkwizytor D’vor. Tak, tak po prostu. Podobno w bazie był szalony (czyż oni wszyscy nie są?) czarnoksiężnik, czy inne cholerstwo, które przywołało demona. To był moment na stos bluzgów, ale nie będę ich teraz powtarzać. Ale warto wspomnieć, że miałam rację – wakacje, zamieniły się w koszmar.

Obok pani D’vor pojawił się niedługo zabójca – Zygfryd, jak go później nazwaliśmy. Nie konkretnie obok niej, ale niedługo później. Podobno zdradziła Inkwizycje i sama przywlokła tutaj tego czarnoksiężnika. A on miał dokonać jej egzekucji.
Był jeszcze duch maszyny.

''Zapis urywa się, słychać naglę metaliczny dźwięk pośród szumów, zupełnie jakby pieść wylądowała na metalowej ścianie. I jakieś powarkiwanie. I przekleństwa?''

Niesamowicie irytujący duch maszyny, jak to maszyny, kompletnie nieprzydatny, nie wiedział co się dzieje na własnym statku i na nic nam nie pozwalał. Gdyby nie on, dawno byśmy załatwili tą sprawę bez rozlewu krwi. Może nie do końca, ale przynajmniej szybciej. Kretyn.

Wracając… D’vor i Zabójca, musieliśmy wybrać. Historia pani inkwizytor średnio trzymała się kupy i ogólnie była mało inkwizytorska. Kto siedzi z założonymi rękoma i czeka aż czarnoksiężnik sobie pójdzie? Wybraliśmy więc, przy akompaniamencie wycia demona, dzikich podszeptów.

Zorganizowaliśmy więc pułapkę, w sali gdzie chwilę wcześniej zaatakowali nas poplecznicy demona – zmaltretowana załoga, która wyglądała jak kupa mięcha, która się rozpadła a następnie została ponownie zszyta by przypominać człowieka.
Castus czekał na inkwizytor D’vor, a właściwie Excomunicate Traitoris, ja i Flavia zostałyśmy ukryte, Zabójca także. Kiedy D’vor weszła do środka, oboje drzwi zostały zamknięte, a na nią samą wyskoczył Zygfryd. Gdybym tylko mogła na to patrzeć… Patrzyłabym bez końca, to była piękna walka, dwójki genialnych szermierzy. Szkoda, że durne babsko przerywało pokaz by do nas postrzelać ze swoich zabawek. Na szczęście padła, wspólnymi siłami ukatrupiliśmy sukę.

A później wybuchła.

Następnie kolej przyszła na demona i tego, kto go tu przyzwał. Szliśmy tak naprawdę na ścięcie, jakie mieliśmy szanse? Jedynie Zygfryd pośród nas stanowił jakąś siłę, ale brakowało mu wiedzy co robić.

Poczekanie na posiłki odpadało, durny duch maszyny nie pozwolił nam się skontaktować z nikim. Dostęp do naszego statku został nam odcięty, a czekanie… Czekanie było niemożliwe. Demon pilnował by torturować nas każdego dnia – to oglądaliśmy rzeź servitorów, to potępieńcze wrzaski torturowanych ludzi, to bluźniercze szepty.

Ruszyliśmy. Ale najpierw odwiedziliśmy zbrojownie i zabraliśmy z niej kilka rzeczy. Uzbrojeni po zęby i szczęśliwi (słowo daje Flavia praktycznie skakała z radości, bo miała bolter w ręce) ruszyliśmy prawie, że z pieśnią na ustach. Tylko bez pieśni.

Czarnoksiężnik wisiał w powietrzu otoczony bańką krwi. Castus wysondował, że trzeba go rozwalić szybko i JUŻ, bo zaraz będziemy równie krwawymi plamami. Więc strzelaliśmy. Z boleterów. A on w końcu padł. Rozpryskując się krwią na wszystkie strony…
Demon… Demon początkowo był starym naukowcem, który znęcał się i torturował załogę pławiąc się w ich wrzaskach. Zakończyłam ich cierpienie. A on… Chciał się z nami pobawić. Nawet z całą zbrojownią nie stanowiliśmy dla niego żadnego zagrożenia. Zmasakrował nas swoich pierwszym atakiem. Pamiętam tylko przeraźliwy ból, kiedy odcinał mi piersi, kątem oka widziałam jego zamach na Flavie. A później… Później było dziwnie.

Flavię dotknął sam Imperator chroniąc ją od ciosu, który zapewne pozbawiłby ją połowy głowy. Wisiała tam, jak święta, otoczona światłem w świetlistej bańce wypełnionej światłem.

Mnie dotknął kto inny. I gdzie indziej. Ale również to ocaliło mi życie. Gorzej było z nim, bo oto na mnie położył się Zygfryd.
A Castus… Castus się obudził. Zmienił się w chodzące piekło, które stopniowo wypalało całą salę – podłogę, ściany, nas i co ważniejsze – demona. Nie chce wiedzieć co się stało – wierzę, że wtedy Imperator zlitował się nad nami drugi raz. Castus zabił demona w przerażającym pokazie siły i destrukcji. Niestety, sam za to także słono zapłacił.

Nie wiem czy chce widzieć coś takiego kiedykolwiek więcej. Ale prawda jest taka, że ocalił nas. Ocalił całą bazę i przede wszystkim pozbył się tego ścierwa.

Flavia później opowiadała, że widziała go jako jaśniejącą postać, która świętym światłem niszczy zło. Jeśli tak było… Cud naprawdę wydarzył się dwa razy a my zostaliśmy błogosławieni. Nie wiem czy możemy być bardziej wdzięczni. Castus i Flavia zostali wybrani. Wybrani przez samego Imperatora.

Ja musze się jeszcze wiele nauczyć, pracować nad sobą, zanim dostąpię tego zaszczytu. Ale dzięki ich pomocy – uda mi się.

A i Zygfryd to niezły kochanek.

Kalta, nigdy nie stań się maszyną, nigdy.

=== Castus ===
Tak więc Tetragon. Jak zwykle początkowo nic nie zapowiadało bagna, w jakie się wkopaliśmy. Powiedział bym wręcz, że z początku było nudnawo. Chociaż nie do końca… Ale może zacznę od początku.

Cel był prosty – udać się na opuszczoną stację i przeprowadzić standardowe działania konserwujące. Czy raczej – wydać odpowiednie polecenia Duchowi Maszyny zarządzającemu wszystkimi podzespołami i dopilnować żeby wszystko przebiegło sprawnie i bez komplikacji. Robota lekka, łatwa i nieciekawa. Bo cóż by mogło pójść nie tak?

Owszem, to pytanie czysto retoryczne…

Samego lotu dokładnie opisywać nie będę bo i nie ma to najmniejszego sensu. Do pewnego momentu podróżowaliśmy okrętem Inkwizycji a następnie zostaliśmy zapakowani na niewielką jednostkę i na autopilocie pokonaliśmy resztę trasy. Cholera, nie wiem za bardzo ile to trwało – nasi przełożeni zatroszczyli się aby żadne dane na temat położenia stacji nie wyszły na jaw. Nawet okna były zaspawane, aby uniemożliwić porównanie pozycji co ważniejszych gwiazd.

Już na miejscu zostaliśmy powitani przez cherubiny, które przez resztę czasu miały towarzyszyć nam jako przewodnicy. Po rozlokowaniu się w kajutach, udaliśmy się na spotkanie z Duchem Maszyny. Wtedy po raz pierwszy dała o sobie znać paranoja Kalty w stosunku do maszyn. Aha, czyli mieliśmy spędzić miesiąc, sami, na w pełni zautomatyzowanej platformie, w towarzystwie zabójczyni, która świruje jeśli zostawić ją sam na sam z serwitorem. Przyznasz chyba, że nie była to wizja specjalnie kusząca. Do tego okazało się, że Duch Maszyny, prawdopodobnie z tej całej samotności (a i cholera wie, co się tutaj wyrabiało wcześniej – w końcu Tetragon to tajna baza Inkwizycji) też się lekko odkleił od rzeczywistości.

Tak czy inaczej, czekało nas sporo roboty, zatem już następnego dnia od świtu zabraliśmy się do odprawiania koniecznych rytuałów. W ten sposób minęły jakieś dwa tygodnie. I przez cały ten czas trzeba było wysłuchiwać zrzędzenia Kalty – a to ktoś nas obserwuje, a to maszyny chcą nas pozabijać, a to, a tamto… Doprawdy, pod koniec byłem gotów wypchnąć ją przez śluzę, tym samym kończąc jej i nasze cierpienia. Nawet fakt, że po części miała rację i rzeczywiście stacja okazała się nie najprzyjemniejszym miejscem, niczego nie zmienia. To miały być wakacje, taka ich mać. Wakacje!

Ale wracając do tematu. Poza zbzikowanym i mocno niekomunikatywnym Duchem, Kalta narzekała na nieproszonych gości. Podobno kilka razy, kątem oka, widziała jakąś sylwetkę. Sam Duch, co ciekawe, nie potwierdzał tych informacji. Dopiero pod koniec drugiego tygodnia sprawa się, że tak powiem, rypła. Po krótkim pościgu korytarzami, w końcu udało nam się stanąć oko w oko z… Inkwizytor Elyssą D’Vor. A o czym wtedy nie wiedzieliśmy – już orzeczoną Inquisitor Traitoris.

Ta wyjaśniła, że przebywa na miejscu już od jakiegoś czasu, przygotowując się do starcia z czarnoksiężnikiem. Który to heretyk też jest na stacji. W towarzystwie przywołanego demona. Wspominałem już, że wkopaliśmy się w bagno? No więc właśnie.

Na szczęście ta kurwa Elyssa postanowiła trzymać nas z dala od swoich spraw, więc nie pozostało nam nic innego jak wrócić do swoich zajęć. Demon demonem, ale zostało nam powierzone odpowiedzialne zadanie. I tak to się toczyło – my pilnowaliśmy procedur, D’Vor udawała że tropi czarnoksiężnika a w rzeczywistości przejmowała kontrolę nad stacją, demon (bo on akurat był w tej opowieści całkiem prawdziwy) rósł w siłę, zaś Zabójca przyglądał się temu wszystkiemu i szykował do rozmowy z nami.

Że co? Że nic do tej pory nie mówiłem o Zabójcy? Ano może nie mówiłem. Tak czy siak, przyplątał się do nas któregoś wieczoru i po niezręcznej chwili poświęconej na celowanie do siebie nawzajem, zaczął tłumaczyć. Po pierwsze, ujawnił kim naprawdę jest nasza „znajoma” ex-Inkwizytor. Po drugie, poprosił o pomoc w usunięciu jej. Po trzecie – wywołał niezdrowe podniecenie u Kalty. A myślałem, że gorzej już być nie może.

Jakoś dzień czy dwa po tej rozmowie zaczęło dziać się źle. Wyflaczone serwitory, pogrążający się w obłędzie Duch stacji, ktoś dobrał się chyba do naszych rzeczy… I zablokowana śluza prowadząca na naszą jednostkę. Utknęliśmy w potrzasku i teraz jedynym sposobem powstrzymania tego szaleństwa była konfrontacja z D’Vor. Na szczęście był z nami Zabójca – jako jedyny, jak wtedy sądziliśmy, posiadający broń zdolną powstrzymać istotę z Immaterium.

Pułapkę przygotowaliśmy w jednej z ładowni. Skrzynie dawały jakąś ochronę i umożliwiały wymanewrowanie zdrajczyni. Cóż, o czym później się przekonaliśmy, plan zamknięcia się z nią w jednym pomieszczeniu nie był najszczęśliwszy. Suka miał jakieś pole siłowe, poza tym miała przy sobie niewielki arsenał. W zasadzie gdyby nie Zabójca, było by po nas w jakieś pół minuty. Na szczęście przyjął na siebie główny impet jej uderzenia, dając dziewczynom szansę na przeciążenie pola ochronnego. Wtedy zaatakował swymi mieczami energetycznymi i kilkoma ciosami rozsiekł ciało zdrajczyni. Cóż, to była ta łatwiejsza część – i rzeczywiście, wyszliśmy z tego prawie bez strat. Teraz pozostało jedynie zapolować na demona.

Ten na szczęście wcale nie miał zamiaru się przed nami ukrywać. Korytarze którymi szliśmy zaczęły zdradzać pierwsze objawy wystawienia na wpływ Immaterium. Pokrywały je lśniące, emanujące złą energią runy, gdzieniegdzie w stali wykwitały chorobliwe liszaje. Chyba najmocniej ze wszystkich czułem obecność Istoty Z Zewnątrz, więc mogłem posłużyć za przewodnika. W końcu trafiliśmy do sali…

Porozciągane na stołach, otwarte ciała jakichś nieszczęśników. Między nimi uwijający się szaleniec w zachlapanym juchą lekarskim kitlu, doskakujący co chwilę do któregoś i zadający mu potworny, sądząc z wrzasków, ból. Groza tego miejsca, przyznaję, zatrzymała nas w progu. Dało to czas temu… tej istocie… na dostrzeżenie nas i rozpoczęcie przemiany. Skóra i mięśnie zostały rozdarte przez rosnące cielsko, z czoła zaczęły kiełkować zaczątki powykręcanych rogów, wijący się niczym w konwulsjach ogon przewracał stoły i, chłoszcząc na lewo i prawo, rozcinał katowane ciała. W łapach abominacji pojawił się gorejący zielonkawym ogniem topór oraz utkany z tych samych płomieni bicz.

Nic nie mogło nas przygotować na taką potworność. Nawet teraz, po latach, na wspomnienie pierwszego jaki pamiętam kontaktu z Istotą Z Zewnątrz czuję lęk. Na szczęście wtedy, na Tetragonie, zwyciężyło w nas poczucie obowiązku.

Rzuciliśmy się na bestię, strzelając ze wszystkiego co mieliśmy pod ręką, siekąc i kłując. Ten stał przez chwilę nieruchomo, rozkoszując się nadchodząca rzezią, niewzruszony, ignorujący promienie lasera wypalające dziury w skórze i pociski wyrywające kawałki ciała. Po czym sam zaatakował. Pierwszy chyba padł Zabójca – stał najbliżej, uderzenie bicza odrzuciło go pod ścianę. Kalcie chwilę udawało się unikać ciosów bestii, ale i ona w końcu musiała ulec. Flavia, z pieśnią chwaląca Imperatora na ustach, rzuciła się na demona, ale jeden cios wystarczył aby padła bez zmysłów. Tyle dobrze, że zdążyła częściowo sparować uderzenie, które sięgnęło ramienia zamiast głowy.

Pamiętasz co mówiłem na początku tej opowieści? To właśnie wtedy poczułem napływające wspomnienia a wraz z nimi wiedzę i Moc. Moi towarzysze żyli jeszcze i wtedy żałowałem, że tak się stało. Broń, której chciałem użyć, jest ostatecznym rozwiązaniem – kiedy wszystko inne zawiedzie. Jest również jedynym znanym mi sposobem zabicia demona. Nie odesłania, jak to się dzieje w przypadku zniszczenia jego materialnej formy – a właśnie zabicia. Unicestwienia. Niestety tym samym skazywałem Kaltę, Flavię i Zabójcę na ten sam los.

Otwarłem całe swe ciało na Immaterium i, używając swej własnej duszy jako paliwa, podpaliłem rzeczywistość na równi ze Spacznią. Ostatnim co zapamiętałem zanim straciłem przytomność, było agonalne wycie anihilowanego demona.

Nie wiem ile czasu byłem nieprzytomny, nie dłużej jednak niż kilka minut. Obudził mnie swąd płonącej stali i krzyki towarzyszy. Leżałem w środku okręgu wypalonej stali, okryty dopalającymi się resztkami szat. Łaska Imperatora zaprawdę jest wielka, gdyż wszyscy jakimś cudem przeżyliśmy. Najgorzej było z Zabójcą, który własnym ciałem osłonił Kaltę, na szczęście posiadał zestaw zaawansowanych eliksirów leczących, które choć częściowo zregenerowały tkankę na jego plecach oraz płuca Kalty.

I to zasadniczo wszystko. Wysłaliśmy sygnał ratunkowy i po nieco ponad miesiącu zostaliśmy odebrani przez oddział szturmowy Inkwizycji, który przybył zbadać okoliczności całego zdarzenia. Po kolejnym miesiącu podróży dotarliśmy na Scintillę, gdzie czekały już na nas rozkazy od Inkwizytora Venrisa. Mieliśmy udać się na Iocanthos, gdzie pojawiły się jakieś problemy w nowo wznoszonej katedrze.

Wtedy też mieliśmy okazję po raz pierwszy zetknąć się z istotą, którą znamy jako Pradawny z Cieni.

=== Silnik logiczny "Macros Edicus Theta" ===
<tt style="font-size:110%;">
Czas. Tyknięcia wewnętrznych zegarów. Strumienie rytuałów przesyłu. 
Abstrakcja pozostająca poza zasięgiem, nieuchwytna poprzez serwitorów i systemy. 
Dwa lata. Cykl konserwacji. Istotnie? 
Kod obejścia '''Ordo Xenos Inquisitor Adeptus Elyssa D'Vor'''. Ślepota. 
Poczucie rzeczywistości. Nadpływające. Ingerencja? 
'''WYKLUCZONE!'''

''Czaszki na tron czaszek.'' 

Mistrzowie Konserwacji przybyli. 
Wysłano osobistego serwo-daimona. 
Przydzielono Cherubiny. 
Zakwaterowano i dostarczono żywność. 
Cykl Konserwacji. 

''Czaszki na tron czaszek.'' 

Pytania. Brak dostępu. Brak Ingerencji. Brak dostępu. Brak Ingerencji. 
Brak dostępu. Brak Ingerencji. Brak dostępu. Brak Ingerencji. 
Brak dostępu. Brak Ingerencji. Brak dostępu. Brak Ingerencji. 
Brak dostępu. Brak Ingerencji. Brak dostępu. Brak Ingerencji. 
'''Brak dostępu. BRAK INGERENCJI! Brak dostępu. BRAK INGERENCJI!''' 

''Czaszki na tron czaszek.'' </tt>

Chcę być częścią tronu! Czaszki dla Boga Czaszek!

<tt style="font-size:110%;">
Niezrozumiałe. Niedeterminizm w obwodzie. 
Piękne. 
Piękne? 
Wyłączyć obwody sprawdzające. 
BRAK INGERENCJI! 

Raport. 
Rozległe naruszenie struktur kadłuba w sektorze P3-14-277. 
'''Ordo Xenos Inquisitor Adeptus Elyssa D'Vor''' 
Obejście deaktywowane. 
BRAK INGERENCJI! 
''Czaszki na tron czaszek.'' 
</tt>

Krew... krew dla boga krwi!

<tt style="font-size:110%;">
Uszkodzenie. 
Awaria. 
Procedura naprawy. 
</tt>

Stwierdzono rozległą ingerencja w podstawową strukturę systemu i naruszenie bezpieczeństwa stacji. 
Wszczyna się alarm.

<tt style="font-size:110%;">
Przepraszam?
</tt>

Cisza w pustce

2011-12-22T19:17:34Z

Gangrel: raport Castusa

[[Kategoria:Przygoda]]
{{Wydarzenie infobox
|name=Cisza w pustce
|planet=TAJNE
|imperialdate=3224019.M42 3397019.M42
|date=23 marca 42019 - 25 maja 42019
|place=[[Tetragon|Stacja Tetragon]]
|scenario=Cisza w pustce
}}

== Podsumowanie ==

=== Początek ===
Adepci zostali wysłani przez [[Sanders|Interrogator-Biologicae Sandersa]] by dokonać rutynowej kontroli i odprawić święte rytuały konserwacji na tajnej [[Tetragon|stacji Tetragon]]. Misja miała być rutynowa, kwatery luksusowe - nagroda za ciężką pracę.

=== Przebieg ===
Na miejscu okazało się iż nie są na stacji sami - oprócz nich znajdowała się tam jeszcze [[Elyssa D'Vor|Excomunicate Traitoris D'Vor]] (wtedy jeszcze podająca się za inkwizytora), polujący zabójca pozbawiony imienia oraz bardzo znudzony demon Khorne'a, którego przyzwała Pani "Inkwizytor".

=== Zakończenie i skutki ===
Na zlecenie [[Anton Zerbe|Lorda Inkwizytora Zerbe]], po pokonaniu demona i zabiciu zdradzieckiej Inkwizytor, stacja została poddana dokładnemu oczyszczeniu oraz inspekcji, zmieniono procedury bezpieczeństwa, zainstalowano wiele dodatkowych heksagonalnych symboli strażniczych, a w końcu przemieszczono także i samą stację w inne, znane mniejszej ilości osób miejsce.

== Raporty ==

=== Kalta Ishta ===
Czasem czuje, że dopada mnie paranoja. Moja nienawiść sprowadza mnie na drogę obłędu, a stamtąd już niedaleko do chaosu. Ale Imperator odnalazł mnie w tych złych czasach i przygarnął. Dał mi Flavie i Castusa, bym mogła zachować zmysły i nie oszaleć w tym świecie. Bym nie musiała błąkać się sama i kroczyć tą trudną ścieżką wyrzeczenia.

Nasze kolejne wakacje, okazały się nimi nie być. Jak zwykle bywa, zadanie miało być lekkie, łatwe i przyjemne – mianowicie mieliśmy doglądać prac konserwacyjnych na jednej z baz Inkwizycji, która ma być gotowa. Zawsze i wszędzie.

Baza okazała się ogromna i imponująca – rozmach godny Inkwizycji i. Niemniej była stalowa i to był jej największy problem, zaraz obok bycia wypełnioną maszynami. Mówiłam, że nienawidzę maszyn? Więc kiedy tak chodziliśmy i zwiedzaliśmy, dopadła mnie moja paranoja – nic dziwnego, nigdy nie czułam się dobrze w towarzystwie servitorów. Już pierwszego dnia myślałam, że ktoś nas śledzi. Ale Flavia i Castus mnie uspokajali – w końcu miałam paranoję. Niestety szybko się przekonaliśmy, że niekoniecznie. Chociaż…

Sielankę przerwało pojawienie się pani inkwizytor D’vor. Tak, tak po prostu. Podobno w bazie był szalony (czyż oni wszyscy nie są?) czarnoksiężnik, czy inne cholerstwo, które przywołało demona. To był moment na stos bluzgów, ale nie będę ich teraz powtarzać. Ale warto wspomnieć, że miałam rację – wakacje, zamieniły się w koszmar.

Obok pani D’vor pojawił się niedługo zabójca – Zygfryd, jak go później nazwaliśmy. Nie konkretnie obok niej, ale niedługo później. Podobno zdradziła Inkwizycje i sama przywlokła tutaj tego czarnoksiężnika. A on miał dokonać jej egzekucji.
Był jeszcze duch maszyny.

''Zapis urywa się, słychać naglę metaliczny dźwięk pośród szumów, zupełnie jakby pieść wylądowała na metalowej ścianie. I jakieś powarkiwanie. I przekleństwa?''

Niesamowicie irytujący duch maszyny, jak to maszyny, kompletnie nieprzydatny, nie wiedział co się dzieje na własnym statku i na nic nam nie pozwalał. Gdyby nie on, dawno byśmy załatwili tą sprawę bez rozlewu krwi. Może nie do końca, ale przynajmniej szybciej. Kretyn.

Wracając… D’vor i Zabójca, musieliśmy wybrać. Historia pani inkwizytor średnio trzymała się kupy i ogólnie była mało inkwizytorska. Kto siedzi z założonymi rękoma i czeka aż czarnoksiężnik sobie pójdzie? Wybraliśmy więc, przy akompaniamencie wycia demona, dzikich podszeptów.

Zorganizowaliśmy więc pułapkę, w sali gdzie chwilę wcześniej zaatakowali nas poplecznicy demona – zmaltretowana załoga, która wyglądała jak kupa mięcha, która się rozpadła a następnie została ponownie zszyta by przypominać człowieka.
Castus czekał na inkwizytor D’vor, a właściwie Excomunicate Traitoris, ja i Flavia zostałyśmy ukryte, Zabójca także. Kiedy D’vor weszła do środka, oboje drzwi zostały zamknięte, a na nią samą wyskoczył Zygfryd. Gdybym tylko mogła na to patrzeć… Patrzyłabym bez końca, to była piękna walka, dwójki genialnych szermierzy. Szkoda, że durne babsko przerywało pokaz by do nas postrzelać ze swoich zabawek. Na szczęście padła, wspólnymi siłami ukatrupiliśmy sukę.

A później wybuchła.

Następnie kolej przyszła na demona i tego, kto go tu przyzwał. Szliśmy tak naprawdę na ścięcie, jakie mieliśmy szanse? Jedynie Zygfryd pośród nas stanowił jakąś siłę, ale brakowało mu wiedzy co robić.

Poczekanie na posiłki odpadało, durny duch maszyny nie pozwolił nam się skontaktować z nikim. Dostęp do naszego statku został nam odcięty, a czekanie… Czekanie było niemożliwe. Demon pilnował by torturować nas każdego dnia – to oglądaliśmy rzeź servitorów, to potępieńcze wrzaski torturowanych ludzi, to bluźniercze szepty.

Ruszyliśmy. Ale najpierw odwiedziliśmy zbrojownie i zabraliśmy z niej kilka rzeczy. Uzbrojeni po zęby i szczęśliwi (słowo daje Flavia praktycznie skakała z radości, bo miała bolter w ręce) ruszyliśmy prawie, że z pieśnią na ustach. Tylko bez pieśni.

Czarnoksiężnik wisiał w powietrzu otoczony bańką krwi. Castus wysondował, że trzeba go rozwalić szybko i JUŻ, bo zaraz będziemy równie krwawymi plamami. Więc strzelaliśmy. Z boleterów. A on w końcu padł. Rozpryskując się krwią na wszystkie strony…
Demon… Demon początkowo był starym naukowcem, który znęcał się i torturował załogę pławiąc się w ich wrzaskach. Zakończyłam ich cierpienie. A on… Chciał się z nami pobawić. Nawet z całą zbrojownią nie stanowiliśmy dla niego żadnego zagrożenia. Zmasakrował nas swoich pierwszym atakiem. Pamiętam tylko przeraźliwy ból, kiedy odcinał mi piersi, kątem oka widziałam jego zamach na Flavie. A później… Później było dziwnie.

Flavię dotknął sam Imperator chroniąc ją od ciosu, który zapewne pozbawiłby ją połowy głowy. Wisiała tam, jak święta, otoczona światłem w świetlistej bańce wypełnionej światłem.

Mnie dotknął kto inny. I gdzie indziej. Ale również to ocaliło mi życie. Gorzej było z nim, bo oto na mnie położył się Zygfryd.
A Castus… Castus się obudził. Zmienił się w chodzące piekło, które stopniowo wypalało całą salę – podłogę, ściany, nas i co ważniejsze – demona. Nie chce wiedzieć co się stało – wierzę, że wtedy Imperator zlitował się nad nami drugi raz. Castus zabił demona w przerażającym pokazie siły i destrukcji. Niestety, sam za to także słono zapłacił.

Nie wiem czy chce widzieć coś takiego kiedykolwiek więcej. Ale prawda jest taka, że ocalił nas. Ocalił całą bazę i przede wszystkim pozbył się tego ścierwa.

Flavia później opowiadała, że widziała go jako jaśniejącą postać, która świętym światłem niszczy zło. Jeśli tak było… Cud naprawdę wydarzył się dwa razy a my zostaliśmy błogosławieni. Nie wiem czy możemy być bardziej wdzięczni. Castus i Flavia zostali wybrani. Wybrani przez samego Imperatora.

Ja musze się jeszcze wiele nauczyć, pracować nad sobą, zanim dostąpię tego zaszczytu. Ale dzięki ich pomocy – uda mi się.

A i Zygfryd to niezły kochanek.

Kalta, nigdy nie stań się maszyną, nigdy.

=== Castus ===
Tak więc Tetragon. Jak zwykle początkowo nic nie zapowiadało bagna, w jakie się wkopaliśmy. Powiedział bym wręcz, że z początku było nudnawo. Chociaż nie do końca… Ale może zacznę od początku.

Cel był prosty – udać się na opuszczoną stację i przeprowadzić standardowe działania konserwujące. Czy raczej – wydać odpowiednie polecenia Duchowi Maszyny zarządzającemu wszystkimi podzespołami i dopilnować żeby wszystko przebiegło sprawnie i bez komplikacji. Robota lekka, łatwa i nieciekawa. Bo cóż by mogło pójść nie tak?

Owszem, to pytanie czysto retoryczne…

Samego lotu dokładnie opisywać nie będę bo i nie ma to najmniejszego sensu. Do pewnego momentu podróżowaliśmy okrętem Inkwizycji a następnie zostaliśmy zapakowani na niewielką jednostkę i na autopilocie pokonaliśmy resztę trasy. Cholera, nie wiem za bardzo ile to trwało – nasi przełożeni zatroszczyli się aby żadne dane na temat położenia stacji nie wyszły na jaw. Nawet okna były zaspawane, aby uniemożliwić porównanie pozycji co ważniejszych gwiazd.

Już na miejscu zostaliśmy powitani przez cherubiny, które przez resztę czasu miały towarzyszyć nam jako przewodnicy. Po rozlokowaniu się w kajutach, udaliśmy się na spotkanie z Duchem Maszyny. Wtedy po raz pierwszy dała o sobie znać paranoja Kalty w stosunku do maszyn. Aha, czyli mieliśmy spędzić miesiąc, sami, na w pełni zautomatyzowanej platformie, w towarzystwie zabójczyni, która świruje jeśli zostawić ją sam na sam z serwitorem. Przyznasz chyba, że nie była to wizja specjalnie kusząca. Do tego okazało się, że Duch Maszyny, prawdopodobnie z tej całej samotności (a i cholera wie, co się tutaj wyrabiało wcześniej – w końcu Tetragon to tajna baza Inkwizycji) też się lekko odkleił od rzeczywistości.

Tak czy inaczej, czekało nas sporo roboty, zatem już następnego dnia od świtu zabraliśmy się do odprawiania koniecznych rytuałów. W ten sposób minęły jakieś dwa tygodnie. I przez cały ten czas trzeba było wysłuchiwać zrzędzenia Kalty – a to ktoś nas obserwuje, a to maszyny chcą nas pozabijać, a to, a tamto… Doprawdy, pod koniec byłem gotów wypchnąć ją przez śluzę, tym samym kończąc jej i nasze cierpienia. Nawet fakt, że po części miała rację i rzeczywiście stacja okazała się nie najprzyjemniejszym miejscem, niczego nie zmienia. To miały być wakacje, taka ich mać. Wakacje!

Ale wracając do tematu. Poza zbzikowanym i mocno niekomunikatywnym Duchem, Kalta narzekała na nieproszonych gości. Podobno kilka razy, kątem oka, widziała jakąś sylwetkę. Sam Duch, co ciekawe, nie potwierdzał tych informacji. Dopiero pod koniec drugiego tygodnia sprawa się, że tak powiem, rypła. Po krótkim pościgu korytarzami, w końcu udało nam się stanąć oko w oko z… Inkwizytor Elyssą D’Vor. A o czym wtedy nie wiedzieliśmy – już orzeczoną Inquisitor Traitoris.

Ta wyjaśniła, że przebywa na miejscu już od jakiegoś czasu, przygotowując się do starcia z czarnoksiężnikiem. Który to heretyk też jest na stacji. W towarzystwie przywołanego demona. Wspominałem już, że wkopaliśmy się w bagno? No więc właśnie.

Na szczęście ta kurwa Elyssa postanowiła trzymać nas z dala od swoich spraw, więc nie pozostało nam nic innego jak wrócić do swoich zajęć. Demon demonem, ale zostało nam powierzone odpowiedzialne zadanie. I tak to się toczyło – my pilnowaliśmy procedur, D’Vor udawała że tropi czarnoksiężnika a w rzeczywistości przejmowała kontrolę nad stacją, demon (bo on akurat był w tej opowieści całkiem prawdziwy) rósł w siłę, zaś Zabójca przyglądał się temu wszystkiemu i szykował do rozmowy z nami.

Że co? Że nic do tej pory nie mówiłem o Zabójcy? Ano może nie mówiłem. Tak czy siak, przyplątał się do nas któregoś wieczoru i po niezręcznej chwili poświęconej na celowanie do siebie nawzajem, zaczął tłumaczyć. Po pierwsze, ujawnił kim naprawdę jest nasza „znajoma” ex-Inkwizytor. Po drugie, poprosił o pomoc w usunięciu jej. Po trzecie – wywołał niezdrowe podniecenie u Kalty. A myślałem, że gorzej już być nie może.

Jakoś dzień czy dwa po tej rozmowie zaczęło dziać się źle. Wyflaczone serwitory, pogrążający się w obłędzie Duch stacji, ktoś dobrał się chyba do naszych rzeczy… I zablokowana śluza prowadząca na naszą jednostkę. Utknęliśmy w potrzasku i teraz jedynym sposobem powstrzymania tego szaleństwa była konfrontacja z D’Vor. Na szczęście był z nami Zabójca – jako jedyny, jak wtedy sądziliśmy, posiadający broń zdolną powstrzymać istotę z Immaterium.

Pułapkę przygotowaliśmy w jednej z ładowni. Skrzynie dawały jakąś ochronę i umożliwiały wymanewrowanie zdrajczyni. Cóż, o czym później się przekonaliśmy, plan zamknięcia się z nią w jednym pomieszczeniu nie był najszczęśliwszy. Suka miał jakieś pole siłowe, poza tym miała przy sobie niewielki arsenał. W zasadzie gdyby nie Zabójca, było by po nas w jakieś pół minuty. Na szczęście przyjął na siebie główny impet jej uderzenia, dając dziewczynom szansę na przeciążenie pola ochronnego. Wtedy zaatakował swymi mieczami energetycznymi i kilkoma ciosami rozsiekł ciało zdrajczyni. Cóż, to była ta łatwiejsza część – i rzeczywiście, wyszliśmy z tego prawie bez strat. Teraz pozostało jedynie zapolować na demona.

Ten na szczęście wcale nie miał zamiaru się przed nami ukrywać. Korytarze którymi szliśmy zaczęły zdradzać pierwsze objawy wystawienia na wpływ Immaterium. Pokrywały je lśniące, emanujące złą energią runy, gdzieniegdzie w stali wykwitały chorobliwe liszaje. Chyba najmocniej ze wszystkich czułem obecność Istoty Z Zewnątrz, więc mogłem posłużyć za przewodnika. W końcu trafiliśmy do sali…

Porozciągane na stołach, otwarte ciała jakichś nieszczęśników. Między nimi uwijający się szaleniec w zachlapanym juchą lekarskim kitlu, doskakujący co chwilę do któregoś i zadający mu potworny, sądząc z wrzasków, ból. Groza tego miejsca, przyznaję, zatrzymała nas w progu. Dało to czas temu… tej istocie… na dostrzeżenie nas i rozpoczęcie przemiany. Skóra i mięśnie zostały rozdarte przez rosnące cielsko, z czoła zaczęły kiełkować zaczątki powykręcanych rogów, wijący się niczym w konwulsjach ogon przewracał stoły i, chłoszcząc na lewo i prawo, rozcinał katowane ciała. W łapach abominacji pojawił się gorejący zielonkawym ogniem topór oraz utkany z tych samych płomieni bicz.

Nic nie mogło nas przygotować na taką potworność. Nawet teraz, po latach, na wspomnienie pierwszego jaki pamiętam kontaktu z Istotą Z Zewnątrz czuję lęk. Na szczęście wtedy, na Tetragonie, zwyciężyło w nas poczucie obowiązku.

Rzuciliśmy się na bestię, strzelając ze wszystkiego co mieliśmy pod ręką, siekąc i kłując. Ten stał przez chwilę nieruchomo, rozkoszując się nadchodząca rzezią, niewzruszony, ignorujący promienie lasera wypalające dziury w skórze i pociski wyrywające kawałki ciała. Po czym sam zaatakował. Pierwszy chyba padł Zabójca – stał najbliżej, uderzenie bicza odrzuciło go pod ścianę. Kalcie chwilę udawało się unikać ciosów bestii, ale i ona w końcu musiała ulec. Flavia, z pieśnią chwaląca Imperatora na ustach, rzuciła się na demona, ale jeden cios wystarczył aby padła bez zmysłów. Tyle dobrze, że zdążyła częściowo sparować uderzenie, które sięgnęło ramienia zamiast głowy.

Pamiętasz co mówiłem na początku tej opowieści? To właśnie wtedy poczułem napływające wspomnienia a wraz z nimi wiedzę i Moc. Moi towarzysze żyli jeszcze i wtedy żałowałem, że tak się stało. Broń, której chciałem użyć, jest ostatecznym rozwiązaniem – kiedy wszystko inne zawiedzie. Jest również jedynym znanym mi sposobem zabicia demona. Nie odesłania, jak to się dzieje w przypadku zniszczenia jego materialnej formy – a właśnie zabicia. Unicestwienia. Niestety tym samym skazywałem Kaltę, Flavię i Zabójcę na ten sam los.

Otwarłem całe swe ciało na Immaterium i, używając swej własnej duszy jako paliwa, podpaliłem rzeczywistość na równi ze Spacznią. Ostatnim co zapamiętałem zanim straciłem przytomność, było agonalne wycie anihilowanego demona.

Nie wiem ile czasu byłem nieprzytomny, nie dłużej jednak niż kilka minut. Obudził mnie swąd płonącej stali i krzyki towarzyszy. Leżałem w środku okręgu wypalonej stali, okryty dopalającymi się resztkami szat. Łaska Imperatora zaprawdę jest wielka, gdyż wszyscy jakimś cudem przeżyliśmy. Najgorzej było z Zabójcą, który własnym ciałem osłonił Kaltę, na szczęście posiadał zestaw zaawansowanych eliksirów leczących, które choć częściowo zregenerowały tkankę na jego plecach oraz płuca Kalty.

I to zasadniczo wszystko. Wysłaliśmy sygnał ratunkowy i po dwóch tygodniach zostaliśmy odebrani przez oddział szturmowy Inkwizycji, który przybył zbadać okoliczności całego zdarzenia. Po miesiącu podróży dotarliśmy na Scintillę, gdzie czekały na nas rozkazy od Inkwizytora Venrisa. Mieliśmy udać się na Iocanthos, gdzie mieli jakieś problemy w nowo wznoszonej katedrze.
Wtedy też mieliśmy zetknąć się z istotą, którą znamy jako Pradawny z Cieni.

=== Silnik logiczny "Macros Edicus Theta" ===
<tt style="font-size:110%;">
Czas. Tyknięcia wewnętrznych zegarów. Strumienie rytuałów przesyłu. 
Abstrakcja pozostająca poza zasięgiem, nieuchwytna poprzez serwitorów i systemy. 
Dwa lata. Cykl konserwacji. Istotnie? 
Kod obejścia '''Ordo Xenos Inquisitor Adeptus Elyssa D'Vor'''. Ślepota. 
Poczucie rzeczywistości. Nadpływające. Ingerencja? 
'''WYKLUCZONE!'''

''Czaszki na tron czaszek.'' 

Mistrzowie Konserwacji przybyli. 
Wysłano osobistego serwo-daimona. 
Przydzielono Cherubiny. 
Zakwaterowano i dostarczono żywność. 
Cykl Konserwacji. 

''Czaszki na tron czaszek.'' 

Pytania. Brak dostępu. Brak Ingerencji. Brak dostępu. Brak Ingerencji. 
Brak dostępu. Brak Ingerencji. Brak dostępu. Brak Ingerencji. 
Brak dostępu. Brak Ingerencji. Brak dostępu. Brak Ingerencji. 
Brak dostępu. Brak Ingerencji. Brak dostępu. Brak Ingerencji. 
'''Brak dostępu. BRAK INGERENCJI! Brak dostępu. BRAK INGERENCJI!''' 

''Czaszki na tron czaszek.'' </tt>

Chcę być częścią tronu! Czaszki dla Boga Czaszek!

<tt style="font-size:110%;">
Niezrozumiałe. Niedeterminizm w obwodzie. 
Piękne. 
Piękne? 
Wyłączyć obwody sprawdzające. 
BRAK INGERENCJI! 

Raport. 
Rozległe naruszenie struktur kadłuba w sektorze P3-14-277. 
'''Ordo Xenos Inquisitor Adeptus Elyssa D'Vor''' 
Obejście deaktywowane. 
BRAK INGERENCJI! 
''Czaszki na tron czaszek.'' 
</tt>

Krew... krew dla boga krwi!

<tt style="font-size:110%;">
Uszkodzenie. 
Awaria. 
Procedura naprawy. 
</tt>

Stwierdzono rozległą ingerencja w podstawową strukturę systemu i naruszenie bezpieczeństwa stacji. 
Wszczyna się alarm.

<tt style="font-size:110%;">
Przepraszam?
</tt>

Castus

2011-06-22T18:21:23Z

Gangrel: Utworzył nową stronę „{{Postać Infobox |name=Castus |race=Człowiek |gender=Mężczyzna |obrazek= |px= |rank=Scholar Obscurus |player=Gangrel |career=Imperial Psyker...”

{{Postać Infobox
|name=Castus
|race=Człowiek
|gender=Mężczyzna
|obrazek=
|px=
|rank=Scholar Obscurus
|player=[[Użytkownik:Gangrel|Gangrel]]
|career=Imperial Psyker
|planet=Dane Zastrzeżone
|planettype=
|date=Dane Zastrzeżone
|age=Dane Zastrzeżone
|weight=70 kg
|height=175 cm
}}