Grim Omen - Wkład użytkownika [pl]

Kalta Ishta

2011-07-29T10:18:34Z

79.186.95.34:

{{Postać Infobox
|name=Kalta Ishta
|race=człowiek
|gender=kobieta
|rank=Shark
|player=[[Użytkownik:Pajonk|Pajonk]]
|career=Scum
|planet=[[Lathes]]
|planettype=Forge World
|date=3 289 992.M41
|age=30
|weight=~60kg
|height=175cm
}}

=== Listy ===

Kochany Tato

     Mam nadzieję, że jesteś cały i zdrowy, a serwitor kuchenny sprawuje się dobrze. U mnie wszystko w porządku - jesteśmy zdrowi - ja, Castus, Flavia i Fobos. Wprawdzie nasza podróż przedłuża się, ale z każdą chwilą jesteśmy bliżej Mamy.

   Nigdy nie sądziłam, że tak daleko od domu dotrze do mnie Bóg Maszyny. Tak długo się przed tym wzbraniałam, a teraz tutaj, w odległym układzie, w innym sektorze Omnisiasz chyba do mnie przemawia. Ibhran Dok, Adeptus Mechanicus okrętu twierdzi, że albo jestem heretyczką, albo dotknął mnie Bóg. Sama nie wiem, co mam o tym myśleć - sytuacja zdaje się mnie przerastać. Wiem jedynie, że widzę Świętego Tytana, Boską Maszynę, która steruje moimi ruchami. Strzelam, gdy on strzela, opuszczam broń kiedy i on ją opuszcza. Im bliżej Mamy, tym bardziej się zmieniam. Mam wrażenie że ta podróż była zaplanowana. Jakby ona tego chciała... jakby miała być to dla mnie próba.

   Ibhran zaczął mnie uczyć tego, co od dawna powinnam była już wiedzieć. Teraz nie mogę przejść obojętnie po okręcie. Każdy mechanizm mnie fascynuje. Co chwilę rozmawiam z duchami maszyn, moje pistolety... Nawet one stały się mi droższe. Nigdy nie sądziłam, że jest to możliwe. Widać jednak tak powinno być.

   W dodatku znalazł mnie przedmiot, który na pewno zainteresowałby Mamę. Sam. Nałożyłam na dłoń rękawicę, która zdawała się mnie z oddali wołać. Jak gdyby sny o Boskim Tytanie to było zbyt mało, to jeszcze jestem w posiadaniu artefaktu Mechanicus. Przecież ja na niego nie zasłużyłam. Jestem przerażona, Tato.

   Może ja faktycznie zwariowałam?

Kochany Tato

     Znalazłam ją.

     Znalazłam ją w układzie, który nawet nie jest opisany. Daleko, poza granicami wszelkiego co znane. Potrafiłam ją odnaleźć chociaż myślałam, że prędzej dosięgnie nas klątwa Hekatona. To była dziwna i męcząca podróż, która zakończyła się sukcesem.

     Nadal targają mną emocje kiedy o tym myślę. Ledwie chwile temu się z nią rozstałam. To wszystko było niebywale trudne. Sądziłam, że dowiem się czegoś, że z mojego życia zniknie ogromna ilość tajemnic i pytań. Zamiast tego pojawiło się ich jeszcze więcej.

     Teraz wiem przynajmniej, że jestem wasza córką z krwi i kości, nie było w tym żadnej sztuczki ani ukrytego zamiaru. Choć chyba niecelowo, część istoty mamy przeniosła się na mnie… Reszty dokonało przeznaczenie, które potrafiło odnaleźć mnie nawet tu – na zadupiu Imperium. Ale dzięki temu mogłam ją odnaleźć, mogłam ją poznać. Teraz wiem, jak bardzo Cie kocha i jak bardzo chciałaby by to wszystko wyglądało inaczej. Ale rozumiem, że dokładnie tak jak ja musi podążać pewną ścieżką.

     Nie wiem Tato czy kiedyś sobie z tym poradzę. Czuje się bardziej zagubiona, choć szczęśliwsza. Wiem, że tam w Imperium, a nawet poza nim, jest Ona, i pomoże mi kiedy będę tego potrzebować. Ochroniła mnie już tyle razy. Ciekawe czy kiedyś przyjdzie mi spłacić dług?

     My mamy się dobrze. Udało nam się po 2 latach zakończyć misje. Myśleliśmy, całkiem naiwnie jak się okazało, że nie wrócimy spokojnie na stare śmieci. Oto na granicy Imperium spotkaliśmy naszego Inkwizytora – Venrisa. Ucieka ścigany przez pół władnych Calixis. Nie wiem skąd we mnie była ta naiwność, że urwiemy się odnajdziemy mamę i wrócimy, a wszystko będzie dobrze. Los jak zwykle spłatał nam figla, dlatego teraz de facto musimy się wkradać z powrotem na teren Imperium. To dziwne.

     Mama obiecała nam pomóc, dlatego nie ściągniemy na siebie Lethes, ale co z całą resztą sektora… Nie wiadomo.

     Nie martw się jednak. Dam sobie radę. Jak zawsze. W końcu teraz jestem silniejsza.

Kalta Ishta

2011-07-29T10:18:05Z

79.186.95.34:

{{Postać Infobox
|name=Kalta Ishta
|race=człowiek
|gender=kobieta
|rank=Nihilator
|player=[[Użytkownik:Pajonk|Pajonk]]
|career=Asassin
|planet=[[Lathes]]
|planettype=Forge World
|date=3 289 992.M41
|age=30
|weight=~60kg
|height=175cm
}}

=== Listy ===

Kochany Tato

     Mam nadzieję, że jesteś cały i zdrowy, a serwitor kuchenny sprawuje się dobrze. U mnie wszystko w porządku - jesteśmy zdrowi - ja, Castus, Flavia i Fobos. Wprawdzie nasza podróż przedłuża się, ale z każdą chwilą jesteśmy bliżej Mamy.

   Nigdy nie sądziłam, że tak daleko od domu dotrze do mnie Bóg Maszyny. Tak długo się przed tym wzbraniałam, a teraz tutaj, w odległym układzie, w innym sektorze Omnisiasz chyba do mnie przemawia. Ibhran Dok, Adeptus Mechanicus okrętu twierdzi, że albo jestem heretyczką, albo dotknął mnie Bóg. Sama nie wiem, co mam o tym myśleć - sytuacja zdaje się mnie przerastać. Wiem jedynie, że widzę Świętego Tytana, Boską Maszynę, która steruje moimi ruchami. Strzelam, gdy on strzela, opuszczam broń kiedy i on ją opuszcza. Im bliżej Mamy, tym bardziej się zmieniam. Mam wrażenie że ta podróż była zaplanowana. Jakby ona tego chciała... jakby miała być to dla mnie próba.

   Ibhran zaczął mnie uczyć tego, co od dawna powinnam była już wiedzieć. Teraz nie mogę przejść obojętnie po okręcie. Każdy mechanizm mnie fascynuje. Co chwilę rozmawiam z duchami maszyn, moje pistolety... Nawet one stały się mi droższe. Nigdy nie sądziłam, że jest to możliwe. Widać jednak tak powinno być.

   W dodatku znalazł mnie przedmiot, który na pewno zainteresowałby Mamę. Sam. Nałożyłam na dłoń rękawicę, która zdawała się mnie z oddali wołać. Jak gdyby sny o Boskim Tytanie to było zbyt mało, to jeszcze jestem w posiadaniu artefaktu Mechanicus. Przecież ja na niego nie zasłużyłam. Jestem przerażona, Tato.

   Może ja faktycznie zwariowałam?

Kochany Tato

     Znalazłam ją.

     Znalazłam ją w układzie, który nawet nie jest opisany. Daleko, poza granicami wszelkiego co znane. Potrafiłam ją odnaleźć chociaż myślałam, że prędzej dosięgnie nas klątwa Hekatona. To była dziwna i męcząca podróż, która zakończyła się sukcesem.

     Nadal targają mną emocje kiedy o tym myślę. Ledwie chwile temu się z nią rozstałam. To wszystko było niebywale trudne. Sądziłam, że dowiem się czegoś, że z mojego życia zniknie ogromna ilość tajemnic i pytań. Zamiast tego pojawiło się ich jeszcze więcej.

     Teraz wiem przynajmniej, że jestem wasza córką z krwi i kości, nie było w tym żadnej sztuczki ani ukrytego zamiaru. Choć chyba niecelowo, część istoty mamy przeniosła się na mnie… Reszty dokonało przeznaczenie, które potrafiło odnaleźć mnie nawet tu – na zadupiu Imperium. Ale dzięki temu mogłam ją odnaleźć, mogłam ją poznać. Teraz wiem, jak bardzo Cie kocha i jak bardzo chciałaby by to wszystko wyglądało inaczej. Ale rozumiem, że dokładnie tak jak ja musi podążać pewną ścieżką.

     Nie wiem Tato czy kiedyś sobie z tym poradzę. Czuje się bardziej zagubiona, choć szczęśliwsza. Wiem, że tam w Imperium, a nawet poza nim, jest Ona, i pomoże mi kiedy będę tego potrzebować. Ochroniła mnie już tyle razy. Ciekawe czy kiedyś przyjdzie mi spłacić dług?

     My mamy się dobrze. Udało nam się po 2 latach zakończyć misje. Myśleliśmy, całkiem naiwnie jak się okazało, że nie wrócimy spokojnie na stare śmieci. Oto na granicy Imperium spotkaliśmy naszego Inkwizytora – Venrisa. Ucieka ścigany przez pół władnych Calixis. Nie wiem skąd we mnie była ta naiwność, że urwiemy się odnajdziemy mamę i wrócimy, a wszystko będzie dobrze. Los jak zwykle spłatał nam figla, dlatego teraz de facto musimy się wkradać z powrotem na teren Imperium. To dziwne.

     Mama obiecała nam pomóc, dlatego nie ściągniemy na siebie Lethes, ale co z całą resztą sektora… Nie wiadomo.

     Nie martw się jednak. Dam sobie radę. Jak zawsze. W końcu teraz jestem silniejsza.