http://wh40.0f.pl/wiki/index.php?action=history&feed=atom&title=Zagubiony_%C5%81adunekZagubiony Ładunek - Historia wersji2026-10-24T12:00:01ZHistoria wersji tej strony wikiMediaWiki 1.16.2http://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=136&oldid=prevYavi: /* Dzienniki Flavii */2011-07-04T15:26:28Z<p><span class="autocomment">Dzienniki Flavii</span></p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 15:26, 4 lip 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 28:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 28:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div><del class="diffchange diffchange-inline">=</del>== Dzienniki Flavii <del class="diffchange diffchange-inline">=</del>== </div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>== Dzienniki Flavii == </div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''''Dzienniki Siostry Flavii Nihilli, wydanie II poprawione.'''''<br/></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''''Dzienniki Siostry Flavii Nihilli, wydanie II poprawione.'''''<br/></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''''Zredagowane i opatrzone komentarzem pióra Siostry Glorii Neves'''''</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>'''''Zredagowane i opatrzone komentarzem pióra Siostry Glorii Neves'''''</div></td></tr>
</table>Yavihttp://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=135&oldid=prevYavi o 14:34, 4 lip 20112011-07-04T14:34:32Z<p></p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 14:34, 4 lip 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 2:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 2:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>{{Wydarzenie Infobox</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>{{Wydarzenie Infobox</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|name=Zagubiony Ładunek</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|name=Zagubiony Ładunek</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>|date=<del class="diffchange diffchange-inline">?</del></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>|date=<ins class="diffchange diffchange-inline">4 stycznia 42019 - 26 stycznia 42019</ins></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|imperialdate=4009019.M42 - 4069019.M42</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|imperialdate=4009019.M42 - 4069019.M42</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|planet=Iocanthos</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|planet=Iocanthos</div></td></tr>
</table>Yavihttp://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=134&oldid=prevYavi: data2011-07-04T14:31:53Z<p>data</p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 14:31, 4 lip 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 3:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 3:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|name=Zagubiony Ładunek</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|name=Zagubiony Ładunek</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|date=?</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|date=?</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>|imperialdate=<del class="diffchange diffchange-inline">?</del></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>|imperialdate=<ins class="diffchange diffchange-inline">4009019.M42 - 4069019.M42</ins></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|planet=Iocanthos</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|planet=Iocanthos</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|place=Port Suffering / Złe ziemie</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>|place=Port Suffering / Złe ziemie</div></td></tr>
</table>Yavihttp://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=133&oldid=prevYavi o 14:25, 4 lip 20112011-07-04T14:25:48Z<p></p>
<a href="http://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=133&oldid=116">Podgląd zmian</a>Yavihttp://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=116&oldid=prev91.150.221.146 o 20:30, 22 cze 20112011-06-22T20:30:27Z<p></p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 20:30, 22 cze 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 20:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 20:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasne, ale liczę że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły misji znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop.<<del class="diffchange diffchange-inline">br</del>/></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasne, ale liczę że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły misji znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop.</<ins class="diffchange diffchange-inline">p</ins>></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>Współpraca z miejscowymi Arbites oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia Domu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Arbites, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Mechanicus weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Kapłanie Maszyn, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechanicznych macek wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie Domu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i cywilną Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę.</p></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div> </div></td></tr>
<tr><td colspan="2"> </td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div><ins class="diffchange diffchange-inline"><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></ins>Współpraca z miejscowymi Arbites oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia Domu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Arbites, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Mechanicus weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Kapłanie Maszyn, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechanicznych macek wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie Domu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i cywilną Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę.</p></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;">Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła jak zwykle spóźniona kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętam już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonid, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;">Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła jak zwykle spóźniona kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętam już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonid, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td></tr>
</table>91.150.221.146http://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=115&oldid=prev91.150.221.146 o 20:29, 22 cze 20112011-06-22T20:29:55Z<p></p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 20:29, 22 cze 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 21:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 21:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasne, ale liczę że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły misji znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop.<br/></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasne, ale liczę że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły misji znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop.<br/></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>Współpraca z miejscowymi Arbites oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia Domu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Arbites, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Mechanicus weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Kapłanie Maszyn, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechanicznych macek wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie Domu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i cywilną Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła jak zwykle spóźniona kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętam już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonid, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>Współpraca z miejscowymi Arbites oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia Domu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Arbites, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Mechanicus weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Kapłanie Maszyn, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechanicznych macek wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie Domu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i cywilną Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę.<ins class="diffchange diffchange-inline"></p></ins></div></td></tr>
<tr><td colspan="2"> </td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div> </div></td></tr>
<tr><td colspan="2"> </td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div><ins class="diffchange diffchange-inline"><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></ins>Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła jak zwykle spóźniona kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętam już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonid, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td></tr>
</table>91.150.221.146http://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=114&oldid=prev91.150.221.146 o 20:28, 22 cze 20112011-06-22T20:28:49Z<p></p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 20:28, 22 cze 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 20:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 20:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie <del class="diffchange diffchange-inline">niejasnych</del>, ale liczę <del class="diffchange diffchange-inline">na to, </del>że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę <del class="diffchange diffchange-inline">z Zakonu </del>Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop.<br/></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie <ins class="diffchange diffchange-inline">niejasne</ins>, ale liczę że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły <ins class="diffchange diffchange-inline">misji </ins>znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop.<br/></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>Współpraca z miejscowymi <del class="diffchange diffchange-inline">Strażnikami </del>oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia <del class="diffchange diffchange-inline">rodu </del>Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy <del class="diffchange diffchange-inline">Strażników</del>, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób <del class="diffchange diffchange-inline">Kapłani Maszyn </del>weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim <del class="diffchange diffchange-inline">Mechanicus</del>, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem <del class="diffchange diffchange-inline">mechadendrytów </del>wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie <del class="diffchange diffchange-inline">rodu </del>Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie <del class="diffchange diffchange-inline">pamiętamy </del>już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni <del class="diffchange diffchange-inline">Gorgonit</del>, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>Współpraca z miejscowymi <ins class="diffchange diffchange-inline">Arbites </ins>oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia <ins class="diffchange diffchange-inline">Domu </ins>Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy <ins class="diffchange diffchange-inline">Arbites</ins>, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób <ins class="diffchange diffchange-inline">Mechanicus </ins>weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim <ins class="diffchange diffchange-inline">Kapłanie Maszyn</ins>, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem <ins class="diffchange diffchange-inline">mechanicznych macek </ins>wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie <ins class="diffchange diffchange-inline">Domu </ins>Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i <ins class="diffchange diffchange-inline">cywilną </ins>Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła <ins class="diffchange diffchange-inline">jak zwykle spóźniona </ins>kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie <ins class="diffchange diffchange-inline">pamiętam </ins>już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni <ins class="diffchange diffchange-inline">Gorgonid</ins>, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td></tr>
</table>91.150.221.146http://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=113&oldid=prevYavi o 20:07, 22 cze 20112011-06-22T20:07:42Z<p></p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 20:07, 22 cze 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 20:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 20:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasnych, ale liczę na to, że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę z Zakonu Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop. </div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasnych, ale liczę na to, że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę z Zakonu Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop.<ins class="diffchange diffchange-inline"><br/></ins></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div> </div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Współpraca z miejscowymi Strażnikami oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia rodu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Strażników, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Kapłani Maszyn weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Mechanicus, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechadendrytów wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie rodu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętamy już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonit, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Współpraca z miejscowymi Strażnikami oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia rodu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Strażników, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Kapłani Maszyn weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Mechanicus, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechadendrytów wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie rodu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętamy już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonit, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td></tr>
</table>Yavihttp://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=112&oldid=prevYavi o 20:06, 22 cze 20112011-06-22T20:06:52Z<p></p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 20:06, 22 cze 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 20:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 20:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify" style="text-indent: 30pt;width: 90%;"></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasnych, ale liczę na to, że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę z Zakonu Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop. Współpraca z miejscowymi Strażnikami oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia rodu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Strażników, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Kapłani Maszyn weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Mechanicus, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechadendrytów wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie rodu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętamy już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonit, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasnych, ale liczę na to, że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę z Zakonu Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop. </div></td></tr>
<tr><td colspan="2"> </td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div> </div></td></tr>
<tr><td colspan="2"> </td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div>Współpraca z miejscowymi Strażnikami oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia rodu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Strażników, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Kapłani Maszyn weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Mechanicus, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechadendrytów wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie rodu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętamy już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonit, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td></tr>
</table>Yavihttp://wh40.0f.pl/wiki/index.php?title=Zagubiony_%C5%81adunek&diff=111&oldid=prevYavi o 20:05, 22 cze 20112011-06-22T20:05:12Z<p></p>
<table style="background-color: white; color:black;">
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<col class='diff-marker' />
<col class='diff-content' />
<tr valign='top'>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">← poprzednia wersja</td>
<td colspan='2' style="background-color: white; color:black;">Wersja z 20:05, 22 cze 2011</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 15:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">Linia 15:</td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>== Ze wspomnień Castusa ==</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>== Ze wspomnień Castusa ==</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify"></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify<ins class="diffchange diffchange-inline">" style="text-indent: 30pt;width: 90%;</ins>"></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ustalmy jedno – nie wierzę w przeznaczenie i na chwilę obecną to co robię wydaje mi się nieco bezsensowne. Jednakże wydarzenia ostatnich miesięcy zachwiały nieco moją pewnością, poza tym – co mi szkodzi. Jeśli moje obawy się spełnią, przynajmniej będzie szansa na to że dowiesz się kim tak naprawdę jesteśmy. Tu i teraz – nazywam się Castus. I, jeśli przeznaczenie istnieje, jestem tobą. Moja pamięć, podobnie jak twoja, została wymazana i zaczyna się jakieś pięć lat temu na pokładzie Czarnego Statku. Nie znam powodów tego zabiegu, jednakże, z tego co wiem na chwilę obecną, nie miało to związku z żadnymi zakazanymi działaniami. Jeśli zechcesz kontynuować moje poszukiwania prawdy, przyda ci się kilka wskazówek… coś o czym mogłem pomyśleć zawczasu, aby ułatwić sobie obecne zadanie, ale jak widać paranoja dawnego mnie nie sięgała tak głęboko.</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ustalmy jedno – nie wierzę w przeznaczenie i na chwilę obecną to co robię wydaje mi się nieco bezsensowne. Jednakże wydarzenia ostatnich miesięcy zachwiały nieco moją pewnością, poza tym – co mi szkodzi. Jeśli moje obawy się spełnią, przynajmniej będzie szansa na to że dowiesz się kim tak naprawdę jesteśmy. Tu i teraz – nazywam się Castus. I, jeśli przeznaczenie istnieje, jestem tobą. Moja pamięć, podobnie jak twoja, została wymazana i zaczyna się jakieś pięć lat temu na pokładzie Czarnego Statku. Nie znam powodów tego zabiegu, jednakże, z tego co wiem na chwilę obecną, nie miało to związku z żadnymi zakazanymi działaniami. Jeśli zechcesz kontynuować moje poszukiwania prawdy, przyda ci się kilka wskazówek… coś o czym mogłem pomyśleć zawczasu, aby ułatwić sobie obecne zadanie, ale jak widać paranoja dawnego mnie nie sięgała tak głęboko.</div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div></p></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div></p></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'>-</td><td style="background: #ffa; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify"></div></td><td class='diff-marker'>+</td><td style="background: #cfc; color:black; font-size: smaller;"><div><p align="justify<ins class="diffchange diffchange-inline">" style="text-indent: 30pt;width: 90%;</ins>"></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasnych, ale liczę na to, że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę z Zakonu Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop. Współpraca z miejscowymi Strażnikami oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia rodu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Strażników, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Kapłani Maszyn weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Mechanicus, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechadendrytów wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie rodu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętamy już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonit, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Znaczenie wielu dotychczasowych wydarzeń wciąż jest dla mnie niejasnych, ale liczę na to, że właściwa perspektywa przyjdzie z czasem. Dlatego, jeśli to ma się powieść, musisz poznać całą historię. A ta zaczyna się wraz z przydzieleniem mnie inkwizytorowi Zarkovowi Venrisowi i zadaniem na planecie Iocanthos. Tam, w dziurze zwanej Port Suffering, po raz pierwszy spotkałem Zabójczynię Kaltę Ishtę oraz Siostrę z Zakonu Czarnego Kielicha – Flavię Nihillę. Mam nadzieję że jeszcze żyją. Szczegóły znała Kalta, występująca wówczas jako wysłanniczka Adeptus Mechanicus. Chodziło o odnalezienie i przejęcie (a jeśli nie będzie to możliwe - zniszczenie) ładunku skradzionego z jednego z laboratoriów. Z perspektywy czasu wiem, że nikt nie pokładał w nas zbyt wiele nadziei. Byliśmy bandą nowicjuszy wysłanych na zadupie. Tak czy inaczej – jakimś cudem udało się nam podjąć trop. Współpraca z miejscowymi Strażnikami oraz krótkie śledztwo w kapitanacie portu kosmicznego (wciąż jedynego na planecie?) doprowadziły nas do Scarlet Shiv, szefowej tamtejszego półświatka. Udaliśmy się zatem do jedynej speluny w okolicy w celu przesłuchania jej… co okazało się zadaniem nieco trudniejszym niż sądziliśmy. Przede wszystkim rzeczona okazała się dwumetrowym, stupięćdziesięciokilowym babsztylem którego matka zdecydowanie za często włóczyła się sama wśród Ogrynów. Tak czy inaczej, podzieliliśmy się zadaniami i ruszyliśmy „zasięgać języka”. Flavia wystartowała do Brutisa, ex-gwardzisty i właściciela przybytku. Kalta przepytała miejscowych roboli. Ja zaś nadzorowałem całą akcję. Nigdy, NIGDY, nie próbuj miejscowego specjału. Chociaż wraz z przeniesieniem knajpy może coś się zmieniło… ale nie uprzedzajmy faktów. Z tego co dziewczyny się dowiedziały wyszło, że lokalny koloryt brał udział w przeładunku kilku skrzyń z oznaczeniami Mechanicus. Statek który je przywiózł nosił oznaczenia rodu Machenko, zaś magazyn przejściowy był własnością Scarlet. Cóż, nie zostawiało nam to zbyt wielkiego pola manewru. Na szczęście sama zainteresowana nie miała zbyt wielu oporów przed zdradzeniem lokalizacji ładunku. Panika którą udało mi się przypadkiem wywołać ujawnieniem swej mocy (dosłownie zabijali się żeby być jak najdalej ode mnie!) przekonała ją, że prościej będzie z nami współpracować niż tuszować nasze zniknięcie. Niestety część ładunku zdążyła już zmienić właściciela, ale to zostawiliśmy na później. W samym magazynie, przy niewielkiej pomocy Strażników, odzyskaliśmy trzy z czterech skrzyń. I, na Złoty Tron, dobrze że zdecydowaliśmy je otworzyć. W środku znajdowały się biokomory z jakimiś larwami – teraz już wiem, że były to młode z rasy Tyranidów. Do teraz nie wiem w jaki sposób Kapłani Maszyn weszli w ich posiadanie, liczę jednak że kiedyś i tę tajemnicę uda się rozwikłać. Wtedy również usłyszeliśmy po raz pierwszy o AM-13 – prawdopodobnie renegackim Mechanicus, którego znakiem rozpoznawczym jest osiem mechadendrytów wyrastających z pleców. Prawdopodobnie agencie Domu Bestii (czym by on nie był). Prawdopodobnie agencie rodu Machenko. Cóż, w tym momencie zdecydowanie więcej mamy pytań niż odpowiedzi. Być może przyszłość, o ile jakakolwiek nastąpi, przyniesie jakieś zmiany w tej materii. W każdym razie – zniszczyliśmy odzyskany ładunek i ruszyliśmy w pościg za ostatnią skrzynią. Tutaj okazała się pomocna gubernator (obecnie była) Iocanthos, Sabetha Koslov. Zaopatrzyła nas w zapasy, radio dalekiego zasięgu i Chimerę wraz z kierowcą. Ruszyliśmy w pościg za karawaną wiozącą skradzioną biokomorę. Drogi opisywał nie będę, bo i nie ma to sensu. Brud, piach, gorąco, piach, syf, wertepy, piach, gorąco… i wszechobecny piach. Po tygodniu dotarliśmy do pogórza i pierwszych prawdziwych drzew. To właśnie tam natknęliśmy się na wioskę. Właśnie sobie uświadomiłem, że nawet nie wiem jak ona się nazywała. Ot, kolejny pryszcz na dupie Imperium. Co jednak istotne – tam po raz pierwszy miałem przebłysk naszej przeszłości – mostek jakiegoś okrętu, wraz z nami Mroczne Anioły. Pojawiła się też wizja ślepych kruków, prawdopodobnie spowodowana zmarszczkami na powierzchni Immaterium. Gdybym wtedy wiedział to co teraz, być może zwrócił bym uwagę na to oczywiste ostrzeżenie. Niewiele by to co prawda zmieniło, ale… Ech, kończąc dygresję – co odróżniało ten konkretny pryszcz od innych, które odwiedziliśmy przez te wszystkie lata to obecność otwartej biokomory oraz ciała. Rozczłonkowane, wybebeszone, rozwłóczone po całej okolicy. Dziewczyny naprawdę ciężko to przeżyły, chociaż i dla mnie widok nie był najprzyjemniejszy. Może właśnie szok spowodował że nie zauważyliśmy najważniejszego – ciał było za mało. Co zresztą wyszło na jaw wraz z nastaniem zmroku. Wtedy właśnie pojawiły się te… istoty. Zmutowane, cholernie wytrzymałe, powolne ale zdeterminowane. Okazało się jednak, że dziewczyny całkiem sprawnie radzą sobie z bronią – na tyle, żeby urządzić tam małą rzeź. Nie doceniliśmy jednak przeciwnika. Uśpił naszą czujność, zmęczył… a potem odpuścił – tylko pozornie, aby zaatakować w momencie kiedy nadzieja na przeżycie tej cholernej nocy zaczęła kiełkować. Pierwszy atak zniszczył nasz pojazd i poważnie poharatał kierowcę – po spotkaniu z mutantami i tak będącego w stanie psychicznej zapaści. Istota z całą pewnością była Obcym. Jeśli miałbym teraz zgadywać, powiedziałbym że Genokradem. Okaleczonym, noszącym ślady licznych eksperymentów… naprawdę mocno wkurzonym. Streszczając – ubiliśmy go. Ja prawie przypłaciłem to ręką, Flavii pokiereszował nogę. Po wszystkim zawlekliśmy zewłok na środek wioski i spaliliśmy. A dalej już klasycznie – przybyła kawaleria, przebadali nas, poskładali do kupy, kazali o wszystkim zapomnieć. O ile wiem jeszcze przez miesiąc Siostry wypalały okolicę żeby uzyskać pewność że nic nie przeżyło. Jakiś czas później Venris wezwał nas do siebie i zakomunikował utworzenie z nas nowej komórki współpracowników Inkwizycji. Ha, jeśli moje obawy się sprawdziły to nie pamiętamy już miny Flavii dowiadującej się że ma pracować z paskudnym mutantem. Szkoda trochę. Tak czy inaczej, kolejna misja którą otrzymaliśmy zawiodła nas na Sepheris Secundus do kopalni Gorgonit, niechaj Imperator zmiłuje się nad wszystkimi którzy wtedy tam pracowali.</p></div></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"></td></tr>
<tr><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td><td class='diff-marker'> </td><td style="background: #eee; color:black; font-size: smaller;"><div>Ale to przypomnę nam jutro.</div></td></tr>
</table>Yavi