Titus Nikodes

{{Postać Infobox
|name=Titus Nikodes
|race=Człowiek
|gender=Mężczyzna
|px=200px
|rank=
|player=[[Użytkownik:Kamil|Kamil]]
|career=Guardsman
|planet=Scintilla
|planettype=Hive 
|date=
|age=
|weight=
|height=
}}

'''Nikodes Titus''' 

=== Pamiętniki ===

==== Scintilla ====
'''Około 002.M42'''

<p align="justify" style="width: 90%;">
Trwająca już od trzech dni Niestabilność Napięcia w Systemie dawała się we znaki wszystkim. Zmęczone oczy piekły i łzawiły z powodu co chwilę gasnących i rozbłyskujących świetlówek. Falujące brzęczenie Klimatyzatora zdawało się drążyć uszy i przewiercać do samego mózgu, zagłuszając każdą myśl. Było też nieprzyjemnie ciepło i zarazem wilgotno, przez co zawiesina z dymu wydawała się prawie namacalna - to jednak nie było niczym nowym.
</p>
<p align="justify" style="width: 90%;">
Pomieszczenie było małe i na pierwszy rzut oka wielofunkcyjne. Można powiedzieć, że nie mieściło się w nim nic, jednak dziwnym zbiegiem okoliczności znajdowało się w nim wszystko, poza Sanitariatem. Rozłożone obecnie posłania zajmowały prawie całą podłogę. Siedziało na nich dwoje dzieci. Mniejsze, dziewczynka z dwoma misternie splecionymi warkoczykami i kilkoma piegami na nosie, ściskało czule szmacianą lalkę. Większym był chłopak, może ośmio-, może dziesięcioletni. Siedział na stopach, trochę krzywo. Gruba warstwa bandażu na głowie najwyraźniej mu już nie ciążyła. Wpatrywali się oboje w dziadka. Przeszło czterdziestoletni mężczyzna o twarzy poważnej, zmęczonej życiem i naznaczonej licznymi bliznami, łapczywie nabrał w płuca papierosowego dymu. Momentalnie zaczął kaszleć. Czynności te powtarzał naprzemiennie przez czas jakiś aż wreszcie chłopak – nie mogąc już się najwidoczniej doczekać – wyrzucił z siebie podnieconym głosem:
</p>
<p align="justify" style="width: 90%;">
- ''Oj dziadku, dziadku! Opowiedz nam jeszcze raz, prosimy!''<br/>
- ''Tak, prosimy!'' – zawtórowała mu dziewczynka, bardziej z chęci odezwania się niż rzeczywistej ciekawości.<br/>
- ''Opowiedz jeszcze raz, o tym, jak Odniosłeś Rany!''<br/>
Starszy człowiek opanował w końcu kaszel i na chwilę odłożył papierosa, opierając go o brzeg talerzyka.<br/>
- ''Jak pamiętacie, bo mówiłem już, było to jakieś dziewięć lat temu…'' - mimowolnie uśmiechnął się do wspomnień o chwilach, kiedy jeszcze był w stanie przejść sto kroków bez oznak stanu przedzawałowego. – ''wraz z moimi ludźmi i całym Thraciańskim 290. oraz 81. Regimentem zostaliśmy w pośpiechu wysłani na Cadię. Wtedy oczywiście nie było jeszcze mowy o Trzynastej…''<br/>
</p>

==== Orbita Ashima 1 ====
'''9321020.M42'''

<p align="justify" style="width: 90%;">
- ''Co tu się, kurwa, dzieje? Gdzie ja, kurwa, trafiłem? Ty pieprzony…'' - oczy młodzieńca zdradzały oznaki szaleństwa, mięśnie jego twarzy drgały nerwowo, lekko szczękały mu zęby. Dłonie zaciskał w pięści.<br/>
- ''Mówili, żeby się nie wychylać? Siedzieć cicho? Mówili. Żeby nie rzucać się w oczy? Mówili! Żeby… nosz kurwa mać!''<br/>
- ''Przecież wiedziałeś, co o nich opowiadają. Że jak połowa chłopaków przeżyje akcję, to dla tamtych oznacza sukces? Dupa! Tam nas mają. Jak wszyscy właściwie…''<br/>
- ''Do tego z Inkwizycji! Spróbuj teraz coś powiedzieć, a na kuli w głowie się nie skończy. O nie, oni nie pozwolą tak szybko zdechnąć.''<br/>
Chłopak głośno pociągnął nosem, tak mocno, że aż się zakrztusił. Kaszel przeszedł nagle w spazmatyczny śmiech.<br/>
- ''I z czego, kurwa, lejesz? Będą chcieli się z tobą widzieć. Będą pytać. Co im powiesz? Też będzie ci do śmiechu?''<br/>
Pięść trafiła obok lustra. Szczęśliwie na tyle słabo, by nie spowodować złamania, ale i tak zawył z bólu. Może dzięki temu trochę oprzytomniał. Miał się natychmiast spakować i oddać do dyspozycji…<br/>
</p>